TA ΖΩΑ | 03/16 | ΖΩΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ | ΚΕΙΜΕΝΟ: VANESSA ROVETO | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ ΣΑΛΙΜΠΑ

 

 

ο σκύλος δεν υπάρχει απλώς ζει

-ζ. ντεριντά

Δεν μπορούσε να ξεχάσει. Σα να ήταν κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνη. Ξυπνούσε μέσα στη νύχτα με την αίσθηση ότι την παρακολουθούν, μιλούν για εκείνην, και έβρισκε τη Μόλλυ να στέκεται από πάνω της, να την κοιτάζει, να συγκρατεί όλες τις φωνές από το να εισχωρούν μέσα στο ανθρώπινο τρίχωμα, να τρυπούν το δέρμα.

****

Η οικολογία με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης. Ο δεσμός του νοικοκυριού, η ένωση των σχέσεων, ανθρώπινων και μη, στις οποίες μερικές φορές οι άνθρωποι είναι το επίκεντρο της προσοχής και άλλες φορές υποχωρούν στο βάθος· οι συναλλαγές της εξουσίας που γράφονται κατά μήκους ενός κίτρινου δερμάτινου λουριού, που περικλείει ένα διαμαντένιο κολάρο, τινάζονται πάνω σε μια ταυτότητα σκύλου σε σχήμα καρδιάς.

****

Τη Μόλλυ την γνώρισε στο διαδίκτυο, το 2006 μέσω μιας υπηρεσίας εύρεσης κατοικίδιων. Η Μόλλυ ήταν μόλις μερικών μηνών και εκείνη κάτι παραπάνω από 25. Όταν η Μόλλυ έγινε έξι, αυτή ισορροπία χάθηκε, οι ηλικίες συνέπεσαν και έπειτα κινήθηκαν αντίστροφα. Η Μόλλυ ήταν τώρα μεγαλύτερη και πολύ πιο κοντά στο τέλος παρά στην αρχή και εκείνη έμεινε να πασχίζει να καλύψει το κενό της σοφίας, να αρχίσει να κυνηγάει την ίδια της τη συνείδηση στο πάρκο με τους σκύλους, πεδίο της κοινής τους δραστηριότητας.

****

Η Μόλλυ είναι Αυστραλιανός σκύλος βοοειδών. Στην Αμερική αυτή η ράτσα χρησιμοποιείται κυρίως στις φάρμες. Μέρος της μηχανής της κατάκτησης, της αποικιοκρατίας, είναι και συν-εργάτης και ζωντανό. Τεχνολογία και σύντροφος. Ένας υβριδικός φίλος. Ένα φιλικό τέρας.

****

Όταν η Μόλλυ άρχιζε να τρέμει εκείνη χάιδευε το σκυλίσιο τρίχωμα και μιλούσε στη Μόλλυ με απαλή φωνή. Ο γάτος του σπιτιού, ο Ρότζερ, πήδηξε μακριά της και μετά κάθισε κάτω να καθησυχάσει τον φίλο του, τον σκύλο. Η συντροφιά τους είναι πολύ τρυφερή. Ο μεγάλος αυστραλιανός σκύλος βοοειδών και η μικροσκοπική περσική γάτα. Και οι δύο υπήρξαν κάποτε αδέσποτα. Ο γάτος βρέθηκε στους δρόμους. Ο σκύλος υιοθετήθηκε από την δυτική Κοβίνα της Καλιφόρνια. Οπότε η αγάπη τους είναι αληθινή.

****

Εκείνη και οι Άλλοι μοιράζονταν τη γη, γεννήθηκαν σε κόσμους που δεν έχουν φτιάξει οι ίδιοι, κόσμους με άλλα ζωντανά πλάσματα από τα οποία δεν είναι αυτόνομοι. Οι ειδικοί της επικοινωνίας με τα ζώα το γνωρίζουν —το ψυχικό διάφραγμα που συνδέει το ζώο με τον άνθρωπο είναι φτιαγμένο από τις πιο λεπτεπίλεπτες μεμβράνες.

****

Το νόημα του σημείου του σκύλου δεν είναι ποτέ απόλυτα παρόν, το νόημά του αναδύεται μέσα από συσχετιζόμενες συνδέσεις και διάφορες αντικαταστάσεις: ποτέ δεν παρουσιάζεται ένα απόλυτα σταθερό νόημα για τον σκύλο. Το κενό ανάμεσα στα γράμματα Σ-Κ-Υ-Λ-Ο-Σ και σκύλος.

****

Μερικές ημέρες περπατάει με τη Μόλλυ στην κόψη ενός ακρωτηρίου με θέα τον ωκεανό. Ακριβώς στην κόψη, πολύ ψηλά. Κοιτάζει προς τα κάτω και χαλαρώνει το λουρί. Πάντα η Μόλλυ προχωράει προς τα πίσω και τρέχει πίσω από μια έντονη μυρωδιά χοτ ντογκ. Αυτό το τελετουργικό το επιτελεί για να υπενθυμίσει στον εαυτό της ότι η ζωή είναι επιλογή.

****

Μία επίσκεψη στον κτηνίατρο επιβεβαιώνει ότι το κούτσεμα της Μόλλυ δεν είναι αρθρίτιδα, αλλά σύμπτωμα ενός σαρκώματος. Καρκίνος στα κόκαλα. Όταν εκείνη και η Μόλλυ άκουσαν τις λέξεις, δεν άφησε την Μόλλυ να δει την ανθρώπινή της κατάσταση. Σαν ενήλικας έκλαψε αργότερα, στο αυτοκίνητο όταν δεν μπορούσε να τη δει κανείς. Όπως όταν ένα αυτοκίνητο χτυπάει το ελάφι, το ελάφι υποφέρει πολύ χειρότερα, αλλά ο άνθρωπος είναι εκείνος που φρενάρει απότομα στα φώτα, απόλυτα συντονισμένος με το πνεύμα των σκληρών ατυχημάτων της φύσης.

****

Τα σώματα των ζώων δεν είναι απλά λευκές πλάκες πάνω στις οποίες οι ανώτερες δυνάμεις εγγράφουν το θέλημά τους. Νόμιζε ότι υπήρχε μία σοφία που κατοικούσε στα κόκαλα της Μόλλυ, στο τέντωμα των ποδιών της και στην καμπύλη της πλάτης της, στο τρίχωμα πάνω από το δέρμα της, μία σοφία που ψιθύριζε: «Όχι Σκύλος.»

****

Όσο περισσότερο κινούνταν γύρω από τα ανθρώπινα χαλάσματα με τη Μόλλυ τόσο ένιωθε ότι ήταν ταυτόχρονα ένα Εγώ και ένας ξεχωριστός Εαυτός ή μάλλον το χάσμα ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Οι παράξενες στιγμές όπου η καθημερινότητα γίνεται ανοίκεια ή αποκρουστική δεν θεωρούνται πια δεδομένες. Αυτό που οι ειδικοί της επικοινωνίας με τα ζώα θα αποκαλούσαν “εξισορρόπηση ροών”.

****

Τα όνειρα της Μόλλυ θυμίζουν νευρικές κρίσεις υστερίας. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν ο καρκίνος είναι αυτό που την κάνει να τρέμει, ο υπαρξιακός φόβος του σώματος μπροστά στην επικείμενη μεταμόρφωση. Οι πνεύμονές της ξανοίγονται απότομα μπροστά στην σκληρή έκπληξη. Ο ήχος που ξεφεύγει απ’ το στόμα και έξω από τα χείλη, επίθεση στο ίδιο το όνειρο, ένα πεδίο ανθρώπινης-ζωόδους αύρας, σώματα που γρήγορα μετατρέπονται σε σώμα.

****

Ωκεανός από ηλεκτροφόρα χέλια, ωκεανός από άγνωστες κινήσεις πέρα και μακρυά από την επιφάνεια, ωκεανός πρωτόγονων επιθυμιών, ωκεανός ατελείωτων τετραγώνων, ωκεανός τελετουργικών θανάτου, ωκεανός Ιστορίας, ωκεανός τύψεων, ωκεανός τεσσάρων εκατομμυρίων ψεύτικων προσώπων, ωκεανός από χαμένες ελπίδες, ωκεανός περιστασιακής λογικής. Ωκεανός δίχως χρόνο.

.

μετάφραση από τα αγγλικά: μελισσάνθη σαλίμπα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *