19/19 ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ / ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ

_MG_3341

φωτογραφία γ.κωσταρής

Έχω ξεχάσει πια τη μυρωδιά του
μου έχει απομείνει μόνο η αίσθηση της ασφάλειας.
Το σπίτι μου είχε λίγα δωμάτια
στη μνήμη είναι σαν φωλιές
και γω με την αδερφή μου πουλιά
κάτω από την φούστα της μάνας μας
δίπλα στον μπαμπά μας στον απογευματινό του καφέ
μέσα στις αυτοσχέδιες κούνιες από φρεσκοπλυμένα σεντόνια.
Τότε μόνο ένιωθα πώς είναι να εναρμονίζεσαι με το χώρο
να νιώθεις το χρόνο
γεμάτο
βαρύ.
Όλα ένα σύνολο και γω όχι ξέχωρα όχι άνισα.
Ήμουν εγώ τα παρτέρια, ο κήπος, τα δέντρα
μπορούσα να μυρίσω τα ζώα και τους ανθρώπους.

Όταν έφυγα δεν μπόρεσα να πάρω τίποτα μαζί μου
ούτε τις μυρωδιές ούτε τους ήχους
πια δραπετεύουν κι οι εικόνες.
Ξεριζώθηκαν όλα από τα σπλάχνα μου και έμειναν πίσω.

Κι δω που έχω χτίσει τη ζωή, όλα
μου είναι δανεικά.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *