17/19 ΠΑΛΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ / ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΑΡΟΥΧΑ

18-magdalini-varouha-03

Μέσα από τα σκονισμένα τζάμια του αυτοκινήτου προσπερνούμε την αρχαία πόλη της Ιεριχούς και τα σημεία ελέγχου· διασχίζουμε την έρημο.

Το ταξίδι από την Ιερουσαλήμ στη Μασάντα περνάει από τα παλαιστινιακά στα ισραηλινά εδάφη μέσα από ένα άγριο, βιβλικό τοπίο. Ζέστη που αποκοιμίζει, κάκτοι και θολοί αντικατοπτρισμοί δίπλα στη Νεκρά Θάλασσα, διαδρομή στο χαμηλότερο σημείο της γης.

Το χειμερινό ανάκτορο του Ηρώδη αιωρείται στην κορυφή ενός βράχου στην έρημο της Ιουδαίας όπου το τελεφερίκ μας ανεβάζει καλυμμένους με καπέλα και μαντήλια. Μπροστά μας μια ολόκληρη πολιτεία από πολυτελή ερείπια, δεξαμενές νερού και όπλων, και στα πόδια μας η θέα του ορίζοντα. Μια αφιλόξενη έκταση κάτω από τον ανελέητο ήλιο που δεν κατοικήθηκε ποτέ παρά μόνο από νομάδες· η χρυσή πέτρα, η σκληρή θέα της ερήμου, το ομιχλώδες μπλε της θάλασσας και το γκρίζο των βουνών της Ιορδανίας που χάνονται στη γραμμή τ’ ουρανού.

Ξαφνικά μια υποψία βουητού θρυμματίζει την απόλυτη ησυχία δίπλα στις τοιχογραφίες των σαλονιών και τα πολυτελή λουτρά.

Έναςν﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽   οι μάχες που σηκώ ερειγεπολυτελΜποΜΈν υπόκωφος οδυρμός που σιγά-σιγά δυναμώνει, σαν να ηχούν κάτω από τα πόδια μας απελπισμένα παρακάλια, οδυρμοί χιλιάδων που θάφτηκαν κάτω από την παρανοϊκή αυτή κατασκευή.

Η σκόνη αρχίζει να μυρίζει αίμα. Τα αγκομαχητά των σκλάβων μπερδεύονται με τις κραυγές των Ιουδαίων που αυτοκτόνησαν εδώ ομαδικά, πολιορκημένοι από τους Ρωμαίους, και που αιώνες αργότερα έγιναν οι εθνικοί ήρωες που χρειαζόταν το νέο κράτος.

Ο ήλιος κοκκινίζει σε έναν τόπο λίγα χιλιόμετρα μακριά από τις σειρήνες του σημερινού πολέμου, από ’κει που ερχόμαστε. Το ζεστό αίμα και ο θρήνος των σύγχρονων θυμάτων, των εχθρών του Ισραήλ, φτάνουν ως εδώ, μέσα από τη σιωπή της ερήμου και την ηχώ των βουνών. Θύτες και θύματα διαφορετικών πολέμων ενώνονται μπροστά μας, πάνω από την άψυχη θάλασσα, σε μια μεγάλη πομπή από σκιές· και χορεύουν κάτω από τον ήλιο, χωρίς να ξεχωρίζουν οι άδοξοι από τους ήρωες, οι μαχητές από τους αυτόχειρες, οι πολεμιστές από τα κουφάρια.

Κι εμείς, αμήχανοι παρατηρητές της μάχης, εφήμεροι επισκέπτες, μένουμε να κοιτάζουμε με δέος αυτό που συνεχίζει να υπάρχει, πέρα από τη ζωή και το θάνατο.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *