17/17 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

_9225846

αποσπάσματα ημερολογίου

_οδός ασκληπιού, αθήνα 2009

πρέπει να χτίστηκε κάπου το ογδόντα, τελειωμένα είναι μόνο το ισόγειο κι ο πρώτος· οι τρεις πάνω όροφοι αφημένοι στα μπετά· μαύρα από το καυσαέριο, σκοτεινιάζουν το φως. στο δεύτερο μπάζα και σαβούρες χρόνων γεμίζουν το μέσα μέρος και μπροστά την πλευρά του δρόμου· δεκάδες γλάστρες με ασθενικά φυτά, στριμωγμένες η μια δίπλα στην άλλη, αναπνέουν όλες μαζί φως και αέρα. ανάμεσα σ’ όλα αυτά μια παλιά πολυθρόνα σαν από αιώνες ακουμπισμένη.

κάθεται ακίνητος· σα να μην είναι αυτός αλλά η φωτογραφία του, κοιτάζει ίσια μπροστά, πάνω από τις γλάστρες.

– απέναντι; έτσι είναι χρόνια τώρα παρατημένα

– κι ο άνθρωπος;

– κι αυτός κάθεται εκεί με τις ώρες, κάθε μέρα, χρόνια τώρα

– γεια σας, ευχαριστούμε

– γεια σας και αν είναι να το νοικιάσετε αποφασίστε το γρήγορα, ανάρπαστο θα γίνει.

 

_οδός σολωμού, χαλάνδρι 2009

πλησιάσαμε τα κάγκελα, τα φύλλα των δέντρων ζεστά από το απογευματινό φως, ο ηλικιωμένος άντρας με μια τσάπα, άνοιγε ένα αυλάκι και η γυναίκα καθισμένη σε μια υπερυψωμένη βάση(;) στη μέση του οικοπέδου κάτι καθάριζε· μόλις μας αντιλήφθηκαν πλησίασαν, τα πρόσωπα τους έλαμπαν συντονισμένα.

-γεια σας, πολύ ωραίο κήπο έχετε, αλλά τι είναι αυτό στη μέση του οικοπέδου;

-είναι τα θεμέλια, του πρώτου μας σπιτιού, αν προσέξατε διατηρούνται ακόμη και τα μωσαϊκά· εικοσιπέντε χρονών ήμασταν όταν ήρθαμε εδώ! τώρα μένουμε στο πίσω σπίτι, αλλά κρατήσαμε κι αυτό για να το θυμόμαστε.

 

_άγιος γιάννης, νότια χίος, 2015

ήταν για πολλά χρόνια το αγαπημένο μου σπίτι· ίσως είναι το παλιότερο της ευρύτερης περιοχής, σκαλισμένα σε ένα πεζούλι της βεράντας είναι το όνομα του ιδιοκτήτη, ι.μ. και η ημερομηνία κατασκευής, έχουν λειανθεί με τα χρόνια –πρέπει να χτίστηκε το 1919;– μάλιστα στο βιβλίο της μαριάννας κορόμηλα ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του οδυσσέα, ο ήρωας του βιβλίου, πλούσιος έλληνας της ρουμανίας, επισκέφθηκε τη χίο το ’37, κατέβηκε νότια για κυνήγι με τον φίλο του σ.μ. και μάλλον φιλοξενήθηκε σε αυτό το σπίτι.

τα παιδιά και τα εγγόνια του ιδιοκτήτη έμεναν εδώ τα καλοκαίρια που έρχονταν στο νησί, τα τελευταία χρόνια δεν μένουν πια εδώ. Το σπίτι στέκεται μόνο στο λόφο, πάνω από τη θάλασσα. σιγά σιγά πέφτουν οι σοβάδες, σκουριάζουν τα σίδερα, σκίζουν τα τσιμέντα, λιώνουν τα καλώδια, θεριεύει η φύση γύρω γύρω· την άνοιξη το χωράφι είναι γεμάτο αγριολούλουδα.

 

_κώμη, νότια χίος, 2015

ήταν στην άκρη της παραλίας, υπερυψωμένο, ανάμεσα στα αλμυρίκια, απέναντι από το πέλαγος· το πρώτο λυόμενο σπίτι που είχα δει, μέσα δεκαετίας του εβδομήντα· πέρασαν αρκετά χρόνια και δεν είχε χτιστεί άλλο λυόμενο στην ευρύτερη περιοχή. με τα χρόνια ο ιδιοκτήτης, γέρασε, πέθανε· θυμάμαι που ήταν υπερήφανος για αυτό το σπίτι, που έγινε πολύ γρήγορα, ήταν μικρό και λειτουργικό και θα άντεχε αρκετά χρόνια· για τα λεφτά που κόστισε ήταν πολύ καλή επένδυση· τα παιδιά του έχτισαν πιο πάνω νέο σπίτι, το λυόμενο ασυντήρητο δεν άντεξε τους νοτιάδες, πριν χρόνια –δέκα;– αφαίρεσαν το ερείπιο και έμεινε μόνο η βάση. μπορείς να καταλάβεις που ήταν η τουαλέτα, η κουζίνα, η είσοδος, το δωμάτιο. μια επιφάνεια πέντε επί πέντε από μωσαϊκό, ανάμεσα στα αλμυρίκια, απέναντι από το πέλαγος.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *