15/19 ΓΟΡΓΟΝΑ / ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ

02-sofia-filea

Έχω την αίσθηση ότι επιπλέω, κι όμως βουλιάζω κάθε τόσο. Αιωρούμαι, άλλοτε πολύ κοντά στην επιφάνεια κι άλλοτε βαθιά στο σκοτάδι του βυθού. Νιώθω τα ρεύματα να με τραβάνε στον πάτο, κόντρα στην άνωση που με σπρώχνει στην επιφάνεια. Τα μάτια ανοιχτά. Βλέπουν τις στιγμές μου να περνούν κολυμπώντας σε κοπάδια, ξεγλιστρώντας βιαστικά από μπροστά μου. Δακρύζω, αλλά δεν φαίνεται. Στη γεύση όμως η θάλασσα μου μοιάζει πιο αλμυρή. Πονάει το αλάτι στα μάτια και οι εικόνες θαμπές και ζαλισμένες. Θολές και σκόρπιες οι αναμνήσεις. Κάποτε ήταν ουρά και λέπια, αλλόκοτο τραγούδισμα και βυθισμένα καράβια. Γι αυτό τα αγαπώ τα καλοκαίρια. Γιατί ο τόπος μου ήταν ο βυθός. Όταν μπαίνω στη θάλασσα καταλαβαίνω. Τιμωρία τώρα τα πόδια. Τιμωρία και οι χειμώνες.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *