14/17 ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΗΚΑΝ ΚΑΡΑΒΙΑ / ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΛΑ

_MG_8924

Τα σπίτια που γίνηκαν καράβια

Σπίτι το αδιαπραγμάτευτο. Σπίτι–δικαίωμα, σπίτι–κρησφύγετο της πανανθρώπινης ανάγκης για ασφάλεια. Κτίριο πάσης φύσης που στεγάζει και φιλοξενεί, που θρέφει μωρά και φροντίζει γερόντους. Που μυρίζει φρεσκοψημένο κουλούρι και ρυζόγαλο πασπαλισμένο με κανέλα. Που αντηχεί στο φς, φς του τσαγιερού με το φασκόμηλο, στο τικ, τακ του κειμήλιου ρολογιού που νίκησε το χρόνο, στο τσικ, τσικ των ξύλων που χωνεύει η φωτιά στο τζάκι. Σπίτι που στους τοίχους του κρατά φωτογραφίες προγόνων και στεριώνει όνειρα απογόνων. Σπίτι με χράμια και κουβέρτες να σκεπάζουν το χειμώνα. Σπίτι με περιποιημένα δέντρα σε συστοιχία, λεβάντες και γιασεμιά σκαρφαλωμένα.

Και μετά το σπίτι (λόγω καλής τύχης και μόνο) το ξέρουμε, είναι εκείνη η εικόνα της παραδομένης στο πέλαγο βάρκας που ταξιδεύει χωρίς σπίτι, χωρίς κουβέρτες, χωρίς κουλούρια και ρυζόγαλα με την κανέλα, χωρίς εξηγήσεις (μιας και τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται). Είναι η εικόνα των μικρών παιδιών που αντί για παιχνίδια κρατούν σωσίβια. Τόσο απλά. Χωρίς κανενός τύπου ασφάλεια. Εκείνη η εικόνα που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε, επαναλαμβανόμενη, άκομψη, μοιραία ίδια κι απαράλλακτη να στοιχειώνει την όποια συνείδηση. Εκείνοι οι άνθρωποι οι ανέστιοι, οι απάτριδες, με τα αστέγαστα όνειρα, σε ένα αδιάλειπτο ταξίδι που στιγματίζει την αίσθηση ηθικής αυτού του κόσμου. Κι εκείνα τα σπίτια που γίνηκαν καράβια…

Τότε είναι που μου ‘ρχεται στο μυαλό το τραγούδι που λέω στην κόρη μου για να κοιμηθεί: ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο, οε, οε, οε, οε. Ζούμε στην εποχή που τα σπίτια κι οι ζωές είναι υπό διαπραγμάτευση την ώρα που καράβια αταξίδευτα πλέουν στο Αιγαίο. Και το χειρότερο όλων είναι που μερικές φορές (μέσα στα ασφαλή σπίτια μας και στα προστατευμένα όνειρα μας) παύουμε να διερωτόμαστε γιατί. Είμαστε σαν τα μάτια μας. Συνηθίζουμε εύκολα στο σκοτάδι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *