14/14 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 53ΗΣ ΜΕΡΑΣ / ΡΕΝΑ ΤΣΑΟΥΣΗ

14-Rena-tsaousi2

Ξύπνησα αργά και έμεινα σπίτι.
Κοιτάω την ώρα χωρίς να μετράω τον χρόνο, μιλάω με τα λουλούδια, περιμένω την άνοιξη όπως δεν έχω περιμένει ποτέ ξανά τον ερχομό της.
Αναμονή και προσμονή.
Το μόνο που θα μου φέρει είναι πράσινο, φώς και ζέστη.
Περιμένω λες και η ζωή μου εξαρτάται από αυτήν.
Μόνο το τοπίο θα αλλάξει και όμως εγώ την περιμένω πώς και τι.

Φαντάζομαι τον ερχομό της συχνά, είναι λες και θα δώσει άλλο νόημα στη ζωή.
Συννέφιασε και μετά φως, ξανά και ξανά, ο αέρας φυσάει δυνατός.
Έχει τουλάχιστον φως να παρηγορώ την ψυχή μου.
Η άνοιξη θα έρθει και θα νιώσω τη χαρά λες και δεν μπορώ να τη νιώσω τώρα που λείπει.
Λες και θα μπορέσει εκείνη να με λυτρώσει από το αίσθημα του σημερινού τίποτα στο αυριανό όλα.
Δεν είμαι άνθρωπος που κρατάω σημειώσεις, ημερομηνίες, αριθμούς. Μερικές φορές το κάνω από γούστο. Δεν έχει σημασία ο αριθμός και η ημερομηνία, γιατι η ιστορία μιας ημέρας είναι απλά η ιστορία μιας οποιασδήποτε ημέρας. Οι υπόλοιπες 52 ημέρες ή ιστορίες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν ή μάλλον υπήρξαν όχι όμως καταγεγραμμένες άρα η 53η ιστορία είναι μια οποιαδήποτε ιστορία μιας οποιασδήποτε ημέρας που έχει αριθμό.
Το 53 είναι τυχαίο αλλά θα μπορούσα μέσα από αυτό να περιγράψω τη διάρκεια της αναμονής μου. Ο αριθμός που κρύβει μέσα του το χρόνο. Νιώθω πως κρύβει μέσα του περισσότερη αλήθεια, περισσότερο συναίσθημα. Έτσι θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα το χρόνο.
Η αίσθηση της άνοιξης είναι πιο πραγματική από την ίδια, όταν θα έρθει θα φέρει την ολοκλήρωση που τότε θα πάψει να είναι πια άνοιξη. Θα μείνει μόνη με τα χαρακτηριστικά της· πράσινο, φώς και ζέστη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *