12/19 ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

13-anastasia-hroni3

Μεσημέρι μες στο κατακαλόκαιρο κι ο Ιούλιος να διαφεντεύει τον χρόνο. Έχω τα παραθυρόφυλλα τραβηγμένα έτσι ώστε να μπαίνει λιγοστό το φως μόνο από μια μικρή χαραμάδα και τις γρίλιες. Λίγο πριν τη μεσημεριανή ανάπαυλα, φτιάχνω το σκηνικό. Όχι για να κοιμηθώ, μα για να απολαύσω τούτη την ώρα που έχει κάτι ξεχωριστό. Η ζέστη έστειλε και τον τελευταίο περαστικό στο σπίτι του κι έξω δεσπόζει μια ησυχία που κάνει τον χρόνο να κυλά απολαυστικά πιο αργά, που προσφέρει μια μόνωση όμοια με βύθιση.

Γίνομαι πάλι δώδεκα χρονών, ξαπλωμένη στο κρεβάτι των γονιών μου. H ατμόσφαιρα γεμίζει απ’ τη μυρωδιά που αναδίνουν τα ξύλινα παραθυρόφυλλα, ζεσταμένα απ’ τον ήλιο κι εγώ απολαμβάνω την απραγία του καλοκαιριού.

Από ‘κει ένα νήμα με μεταφέρει στο εσωτερικό ενός άλλου σπιτιού, σ’ ένα υπνοδωμάτιο μοιρασμένο. Ήχος από κλειδιά στην εξώπορτα. Βήματα στο πάτωμα. Δυο χείλη σφυρίζουν έναν σκοπό που με καλεί κι η λαχτάρα με οδηγεί σε μια συνάντηση κάπου στη μέση της απόστασης.

Η μια ανάμνηση επικάθισε πάνω στην άλλη. Με κάποιον τρόπο συνδέθηκαν και η μια έσυρε την επόμενη, μολονότι τις χωρίζουν τόσα χρόνια απόσταση. Σε ποιόν κοινό παρανομαστή ακούμπησαν και ‘γίναν σταθμοί στο ίδιο δρομολόγιο; Δεν πρόκειται για συνειρμό μήτε για εκλογικευμένη διαδικασία, αλλά για μια αίσθηση μόνο ακαθόριστη, που η μνήμη του νου και του σώματος έχουν περισώσει κι επαναφέρουν ολοζώντανη στο παρόν.

Σπλάχνο η μνήμη. Ζωτικό όργανο, όπου συσσωρεύονται τα πριν και δεν αρκεί παρα ένα απρόσμενο λάκτισμα για ν’ αρχίσει να πάλλεται, ανασύροντας εικόνες αλλοτινές και συναισθήματα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *