11/19 ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ / ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΝΗΣ

γυναίκα σκεπασμένη με θάλασσα

 

μοιρασμένη τα τελευταία πέντε χρόνια σε στιγμές σκόνης στον κόσμο,

στον κόσμο παντού εκτός από δω.

 

παλεύει με τη θάλασσα σαν γυναίκα, ξυπνά τα πρωινά σαν κορίτσι.

ψάχνει σβηστούς ορίζοντες, τους περπατά μια με τη σκιά της, μια μόνη.

είναι πολλές φορές ανοιξη και δαγκώνει τα μάρμαρα περιμένοντας να ματώσουν.

αγαπά τους δολοφόνους από ευαισθήσια

τους ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος από τα βαθιά τους μάτια.

τα σωθικά της είναι ένα κοίλο, που κάθε μέρα προσπαθεί να μεγαλώσει την καμπύλη του,

για να χωρέσει μέσα τον εαυτό της, πράγμα που δεν θα γίνει ποτέ.

 

γελάει με ηλίθια αστεία για να συναντήσει την ομορφιά.

μια μέρα είχε τρεις συνεχόμενους πνιγμούς μέσα σ’ένα μικρό της γέλιο.

το αίμα μόνο βαθύ κόκκινο ζει μέσα της.

νομίζει… όλα τα αν του κόσμου… και είναι όσα δεν ξέρει.

 

αγαπά τα ποτάμια που γεμίζουν τη θάλασσα, αν κι αυτό της φαίνεται παράδοξο

γιατί αυτή δεν μεγαλώνει ποτέ, και ζει δίπλα τους.

έχει διάφανο δέρμα και ό,τι ζωντανό αγγίζει σχηματίζονται πάνω του

ομόκεντροι κύκλοι που πνίγονται στα μάτια της.

 

αγαπά στα καλοκαιρινά σφαγεία τα τελευταία βλέμματα.

έχει ένα κάδρο για να ζει και λίγο φως για να τρέφεται.

ανεβαίνει στους λόφους για να δει τη θάλασσα.

δεν φοβάται τίποτα… μόνο τον φόβο της.

όταν λείπει από τα όνειρα του κόσμου, είναι αμαρτία.

 

τα πρωινά ξυπνά δύσκολα γιατί είναι σκεπασμένη με θάλασσα.

 

 

… στην  όπου θάλασσα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *