10/16 ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΩ / ΑΡΤΕΜΗΣ ΤΙΜΑΣΟΥΚ

10-artemis

Σήμερα κάτι έλειπε, δεν ήμουν εκεί για πολλούς ανθρώπους.

Δεν έχω πια τίποτα να πω, μονάχα να θυμάμαι κι όμως, μόλις αρχίζω να μαθαίνω να μιλώ. Στην αρχή με κραυγές απελπισίας, μετά με πραγματικές λέξεις, που απαδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου πραγματικές.

Επιστρέφω ξανά στις κραυγές μου. Βλέπω το άγαλμα του εαυτού μου στημένο σε έναν σταθμό, σε ένα σχολειό, σε ένα σπίτι, σε ένα επάγγελμα, σε έναν έρωτα, σε μια ζωή.

Γιατί πρέπει να περάσω από τόσους θανάτους;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *