09/17 ΣΠΙΤΙ ΔΙΧΩΣ ΤΟΙΧΟΥΣ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

_MG_2986

Σπίτι δίχως τοίχους

Κι εγώ λέω σε σας ανάμεσα,
στους ξεχωριστούς ξεχωριστός:
Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια, ούτε τσαντίρια·
στο μεγάλο αφεντοπάλατο της πλάσης
μια μονάκριβη σκεπή μου· ο ουρανός!

Κ. Παλαμάς

Λέω…πως σπίτι είναι η αίσθηση του να ανήκεις. Η δυνατότητα να αισθάνεσαι σταθερότητα μέσα σε μια ζωή που μόνο από διαρκή κίνηση χαρακτηρίζεται. Μια κίνηση που άλλοτε εκφράζεται με ρυθμούς ήπιους κι άλλοτε γίνεται βίαιη, γεννώντας ανατροπές.

Λέω…πως σταθερότητα είναι μάλλον το συναίσθημα ασφάλειας που προκύπτει μέσα από το οικείο, το γνώριμο, το δεδομένο, πέρα όμως και μακριά από την έννοια της ιδιοκτησίας στην υλική της διάσταση. Πέρα από την έννοια της μονιμότητας που αν λείψει, καθίστασαι ανήμπορος.

Μιλώ…για κείνο που καταφέρνεις να κατακτήσεις, να κάνεις κομμάτι του εαυτού, καταχωρώντας το στα τρίσβαθα της ψυχής, της ύπαρξης. Ένα θεμέλιο δηλαδή, στο οποίο μπορείς πάντα να στηρίζεσαι, να επιστρέφεις, να καταφεύγεις. Ένα θεμέλιο στιβαρό και μόνιμο πάνω στο οποίο μπορείς να χτίζεις όσα πατώματα θέλεις και να προσθέτεις πορτοπαράθυρα ανοιχτά στην ζωή.

Κι ίσως μόνο τότε είναι που η ασφάλεια και η σταθερότητα μετουσιώνονται σε γίγνεσθαι, όταν προκύπτουν εκ των έσω.

Λέω λοιπόν πως… σπίτι μου είναι οι άνθρωποι που αγαπώ κι ας μην είναι όλοι τους κοντά. Σπίτι μου είναι όλα εκείνα στα οποία πιστεύω και δυναμιτίζουν την προσπάθεια. Σπίτι μου είναι οι μνήμες μου, που ‘χουν χρώμα, μυρωδιά, κίνηση και μου θυμίζουν το πώς έφτασα ως εδώ.

Σπίτι μου είναι όλα όσα κατοικούν μέσα μου, που τα κουβαλώ μαζί μου, που μου ανήκουν και τους ανήκω, σε μια σχέση άρρηκτου δεσμού.

Εκείνα που με πονούν ή μου φέρνουν την ευτυχία μα όλα ευωδιάζουν ζωή και σ’ εκείνη με στέλνουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *