07/19 Ο ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΙΠΠΟΤΗΣ / ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ

 

ο τσολιάς και ο ιππότης

 

Την 25η Μαρτίου η μάνα μου με έντυνε τσολιά. Έπαιρνε ένα σεντόνι, τού έκανε πτυχές και το έβαζε γύρω από τη μέση μου. Εγώ στην αρχή δυσανασχετούσα που φορούσα φούστα σαν κοριτσάκι. Μετά όμως έβλεπα τον Κολοκοτρώνη και ανακουφιζόμουν. Στη μέση φορούσα ένα κομμάτι πανί για ζωνάρι και μια τσίγκινη «κουμπούρα» που είχαμε αγοράσει από το πανηγύρι του Αγίου Σπυρίδωνος.

Την ηλιόλουστη εκείνη ημέρα η μάνα μου σκέφτηκε να με βγάλει μια φωτογραφία.  Έτσι πήγαμε στο «Φωτό-οριζινάλ» διασταύρωση Καβάλας και Θηβών  δίπλα στη στάση που φεύγανε τα λεωφορεία για  Σκαραμαγκά. Ο φωτογράφος σίγουρα δεν εντυπωσιάστηκε από τη στολή. Έκανε ένα δοκιμαστικό και γρήγορα  πρότεινε στη μάνα μου να μας δανείσει μια στολή ιππότη που διέθετε για την περίσταση.

Στα γρήγορα και χωρίς να το καταλάβω από τσολιάς βρέθηκα ιππότης, κράτησα μάλιστα το σπαθί σε θέση επίθεσης. Ο φωτογράφος με διόρθωσε, μου έδειξε πώς κρατάνε το σπαθί. «Τι ωραία στολή» σκέφτηκα. Από την κακομοιριά της ηλικίας και της οικογένειάς μου ξαφνικά βρέθηκα ιππότης. Εντυπωσιάστηκα από την αλλαγή. Η χαρά μου κράτησε μερικές μέρες κι ας φόρεσα τη στολή του ιππότη για δέκα λεπτά μόνο.

 

Μεγαλώνοντας και βλέποντας αυτή τη φωτογραφία μου έκανε πάντα εντύπωση η θλίψη στα μάτια και το ελαφρύ χαμόγελο που είχα μετά την εντολή «χαμογέλα!» Πρέπει να ήταν το 1962.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *