#07 20/20 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ / ΕΠΙΛΟΓΟΣ

gia-keimeno-epilogos-1

ο πατέρας μου γέρασε
η μάνα μου μεγάλωσε
κι εγώ μεγάλωσα
μεγάλωσα βλέποντας τους άλλους
και δεν πρόλαβα
δεν πρόλαβα να φύγω
να φύγω πριν με πνίξει
πριν με πνίξει η βουή
η βουή της σιωπής

όλοι στο χωριό κινούνται
κουτουλούν στις πέτρες
κλαδεύουν φυτεύουν χτίζουν κυνηγούν
φωνάζουν γελούν βρίζουν δέρνουν
αλλά όλα είναι ακίνητα
μια σπιθαμή δεν έχει κουνηθεί το σύμπαν
αιώνες τώρα
από τότε που η μια πέτρα βουβάθηκε πάνω στην άλλη
κι όλοι γίνονται γέροι
με πάνες φάρμακα πιεσόμετρα
προστασία και αδιαφορία
ηλικιωμένοι αρρώστιες αναμνήσεις
συνεχώς αναμνήσεις από τη χαρούμενη εποχή της νεότητας

πώς να μιλήσω για κείνους
πώς να μιλήσω για μένα
αυτά που ψελλίζω πώς να γίνουν προτάσεις;
γιατί προσπαθώ να γράψω;
μήπως κι ακούσω τη σκέψη μου
μήπως και γράμμα το γράμμα
λέξη τη λέξη βρω την έξοδο

δεν είναι τούνελ αλλά παιχνίδι εξυπνάδας.

 

κατάστρωμα του ε/ο νήσος ρόδος
νύχτα δώδεκα προς δεκατρείς ιανουαρίου του δεκαέξι

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *