#07 19/20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ / The Architects of Time

konstantinos bersdekisKB2-b

Κουρασμένα κτήρια, λερωμένα από την πολυκαιρία και τη μούχλα. Λιγδωμένες πόρτες, με στάμπες και σημάδια χρήσης. Το κοντινό σουβλατζίδικο τσικνίζει το δίπλα καφενείο σε μια αλληλένδετη σχέση. Σε λερώνω―με λερώνεις. Από μια ηλικία και πέρα δε σε ενδιαφέρει η εξωτερική εμφάνιση ούτε η δική σου ούτε των κτηρίων. Τα τελευταία είναι σαν τους ανθρώπους, αφημένα. Όλα έχουν ελαχιστοποιηθεί στην αναγκαιότητα της χρήσης.

Ο χρόνος εδώ μοιάζει να έχει νικήσει τα πάντα. Ζωές, επιφάνειες, πόρτες, καρέκλες αλλά και από την άλλη όλα μοιάζουν ότι θα μείνουν έτσι για πάντα, σα βαλσαμωμένα. Και αυτό ακριβώς είναι που αποτελεί και ένα είδος νίκης ενάντια στο χρόνο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *