#07 18/20 ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ / Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΣΟΦΙΑ

sofia filea

Όλη τη ζωή της δεν είχε πάει σε γιατρό, ευτυχώς η θεία μου δούλευε σε μικροβιολόγο και πού και πού της έκαναν εξετάσεις αίματος. «Όποιος μπαίνει στο νοσοκομείο, δεν ξαναβγαίνει», έλεγε η γιαγιά μου. «Τούρμπο η γρια» έλεγε η θεία μου όταν έβγαιναν οι εξετάσεις. Ώσπου στα ενενήντα τρία ήρθε διπλό το έμφραγμα. Την έσκασε την καρδιά της μέχρι να κουβαλήσει νερό στο σπίτι από το πηγάδι, με το καρότσι. Δυο μέρες είχε πόνο στην πλάτη μέχρι να το μαρτυρήσει και να την πάνε στα επείγοντα. Δέκα μέρες εντατική και ξανά έξω η κυρά-Σοφία, πίσω στη Μάνη μόνη της.

Την επόμενη χρονιά κατάφερε κι έσπασε το ισχίο. Ανέβηκε σε μια σανίδα να φτάσει το βαρέλι να βγάλει λάδι ,είπε, και παραπάτησε. Χειρουργείο, φυσιοθεραπείες και ένα χρόνο στην Αθήνα σε διαμέρισμα κλεισμένη μέχρι να περπατήσει ξανά και να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έμενε εκεί μόνιμα, της είπαν τα παιδιά της. «Πού το βλέπεις εσύ ότι είμαι μια χαρά; Ποιος το λέει; Έπρεπε να με αφήσετε στο χωριό κι ας πεθάνω. Θα τα κατάφερνα εγώ εκεί με τις μαγκουρίτσες. Εδώ δεν μπορώ, στενοχωρεύομαι. Εκεί είχα τα βουνά, είχα και τη θάλασσα, ζύμωνα, άναβα το φούρνο, έκανα και κανένα ψωμάκι. Μαγείρευα εγώ ό,τι ήθελα. Στην παράδεισο ήμουν. Εδώ μόνο σπίτια, σπίτια, σπίτια μέχρι όπου φτάνει το μάτι. Είμαι φυλακωμένη εδώ.»

Ξαναπερπάτησε. Και ξαναγύρισε στο χωριό έξι μήνες τώρα. «Δεν είμαι στα καλά μου σήμερα. Ζήλεψα πατάτες τηγανητές αλλά με βλάφτουνε, να, φάτες εσύ, είναι στο ταψάκι πάνω στην ξυλοσόμπα, μην τις πετάξουμε, είναι αμαρτία. Το καλοκαίρι ίσως θα είμαι καλύτερα, θα φυτέψω στο σπανακόκηπο, θα βάλω καμιά ντομάτα, κανένα κολοκυθάκι να τρώμε. Ποιος ξέρει, ό,τι μπορέσω… Κάνω και το κουμάντο μου για τα γεράματά μου και είμαι μια χαρά. Μόνο η μοναξιά με πειράζει πού και πού.»

Θα φυτέψει. Κι είναι μια χαρά. Τον Ιούνιο κλείνει τα ενενήντα έξι. Έχει ακόμα πολύ καιρό μέχρι τα γεράματα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *