#07 09/20 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΑΛΑΣ / ΣΧΕΔΟΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

damalas

Τί νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε από τη γη!

Κ. Καρυωτάκης

 

Είναι πολλοί. Τους ακούς με υπομονή σημειώνοντας στο τετράδιο. Προσπαθείς απλά να γράψεις χωρίς να βγάλεις συμπεράσματα, άλλωστε υπάρχει χρόνος να το κάνεις αυτό μετά. Για αυτούς υπάρχει χρόνος άραγε; ―Αναρωτιέσαι και έπειτα σταματάς― Το βλέμμα τους σαν κρυστάλλινη σφαίρα σου αραδιάζει ωμά και χωρίς ίχνος λεπτότητας και το δικό σου μέλλον ―μπορεί και όχι.

Κάποτε ήταν νέοι γεμάτοι ζωή σχεδόν αθάνατοι. Όλοι έχουν να πουν και μια ιστορία από τότε. Αυτές που οι άνθρωποι λένε όταν φοβούνται. Όμορφες χαρούμενες στιγμές του παρελθόντος. Είσαι πια σίγουρος πως η λαχτάρα της νιότης δεν τους εγκαταλείπει ποτέ, ακόμα και τώρα που το σώμα γερασμένο προσαρμόζει την ψυχή σε μια αδιάλειπτη και με επαναλαμβανόμενη ακρίβεια καθημερινότητα.

Οι περιγραφές γεμάτες λεπτομέρειες. Κεντρικός χαρακτήρας πάντα ο ίδιος ο ομιλητής. Διδακτικά συμπεράσματα. Συνήθως αίσιο τέλος. Ο χρόνος δε φεύγει και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Κάθε ένας από μας πάλλεται αρμονικά μέσα στο χρόνο συμπληρώνοντας το δικό του ίχνος μέσα στην ατέλειωτη μελωδία που λέγεται ανθρώπινη ζωή: Ξέρεις, έτσι το ‘πε γιε μου ο θεός, να ζούμε, να γερνούμε, να πεθαίνομε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *