#07 08/20 αναστασία χρόνη / παλιό σκαρί

anastasia hroni

Θυμάσαι που, μόλις έφτανε η Παρασκευή, εμφανιζόμουν στο κατώφλι σου για να περάσω με ‘σένα και τον παππού το σαββατοκύριακο, κι ήταν τούτο αδιαπραγμάτευτο για ‘μενα. Nτυνόμουν τα καλά σου ρούχα, τα κυριακάτικα κι όλοι μαζί παίζαμε τους εαυτούς μας στο πιο όμορφο παιγνίδι.

Κι ύστερα που μεγάλωσα μ’ έβλεπες καμιά φορά να έχω εκείνο το βλέμμα, το θαμπό και μια κουβέντα μου ΄λεγες μόνο κι έφτανε: πάρε τα πάνω σου…

Σε κοιτώ τώρα που τα χρόνια έγραψαν στην μορφή σου έτσι όπως ο καιρός πάνω στη γη, κι όλοι εμείς να τρέχουμε πανικόβλητοι γύρω από ‘σένα να συντρέξουμε στα γεράματά σου. Κι εσύ; να γελάς, μια με μας και μια με τον εαυτό σου. Και πιάνω στα μάτια σου ‘κείνο το βλέμμα σου, το γνωστό, υπερβατικό σχεδόν μα με βαθιά επίγνωση του ανθρώπινου. Κι είναι σαν να σ’ ακούω να μας λες: Τι τρέχετε βρε κουτορνίθια; Και τι φοβάστε; Κοιτάτε να συμφιλιωθείτε με τον χρόνο τον πανδαμάτορα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *