05/17 ΠΑΣΓΟΥΟΡΤ / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ

02

Το σπίτι
Το σπίτι, είναι πάντα σπίτι
και τα σπίτια τ’ αγαπάς
κι ας σε προδίδουν.

Συμβαίνει συχνά

Οι τοίχοι ξεφλουδίζουν
ξερνούν τη μπογιά
τα παράθυρα τρίζουν
αρνούνται να κλείσουν
τα νερά ξεπηδούν κρυφά
από τους σάπιους σωλήνες
διεισδύουν ύπουλα στα θεμέλια.

Η υγρασία οργιάζει τη νύχτα.
ενώ εσύ κοιμάσαι
ήσυχα στο σπίτι σου
το ζεστό σου σπιτάκι.

Μακριά… απ’ το φόβο, το κρύο, τη βροχή…

Αγαπάς τα πρωινά
στο τραπέζι της κουζίνας
όταν πίνεις καφέ με μια γραμμούλα
φως στο μέτωπό σου
τα μεσημέρια στην τραπεζαρία
όταν παίζεις πράα μια χαρτοπετσέτα
στα δάχτυλά σου
τα βράδια δίπλα στη φωτιά

όσο το σπίτι μένει σταθερό
ως του αρμόζει .

μα αν το σπίτι σου αρχίσει να κυλά;
άμα το δεις να αιωρείται στο φεγγάρι;
αν πάρει απόφαση και θέλει να σε διώξει;
Η γάτα τότε θα ριγήσει τρομαγμένη
θα ακούσεις
τα δοκάρια να τραντάζονται
θα νιώσεις
τις κολώνες έτοιμες να γονατίσουν
τυλιγμένες σε ένα άγριο βογκητό
στ’ αδικαιολόγητο μίσος
Θα είναι κάτι που δεν θα το περιμένεις.

αλήθεια…
τα σπίτια δεν είναι φτιαγμένα για κάτι τέτοιο

Όμως συμβαίνει

και τότε τρέχεις να κρυφτείς,
μαζεύοντας μικρά κομματάκια
του εαυτού σου
δίπλα απ’ το σπασμένο νιπτήρα
και την πεσμένη πιατοθήκη.

με τις αμφιβολίες σου
με τις λιγοστές σου αξίες

απ’ το κέντρο του κόσμου
απ’ τη Μήτρα ιδέα

Σαν τη ζαλισμένη μύγα
που ξεγλιστράει από το παράθυρο
σε ένα τέτοιο ταξίδι παράταιρο.

Μακριά… στο φόβο, στο κρύο, τη
βροχή…

πράγματα πιο οικεία πια
από αυτόν το φλεγόμενο κύκλο
που συμβολίζει
τη συνείδηση του εαυτού σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *