04/19 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ

 

θα μπορούσε να ήταν και άνοιξη

 

 

είναι κάτι παλιό που προσπαθώ να θυμηθώ, να βάλω τις λέξεις στην σειρά,

να το πάρω από την αρχή, να βρώ το τέλος, μέσα στη μνήμη, σε ότι έχει απομείνει· φτιάχνω ιστορίες, συνδυάζω ανάσες και βήματα.

 

Ήταν την άνοιξη, στο χωριό, μετά το φαγητό, βόλτα στην πλατεία. Την φωτογραφία την τράβηξε ο Αντώνης. Η αδελφή και η γυναίκα του. Του άρεσε να τραβάει φωτογραφίες. Έτσι λένε, ήταν ο πρώτος που αγόρασε φωτογραφική μηχανή στην οικογένεια.

Δεν έχω δει πολλές φωτογραφίες του. Αυτή βρέθηκε τυχαία. Ο Αντώνης ήταν καπετάνιος. Είχε ταξιδέψει παντού. Στο σπίτι του οι περισσότεροι πίνακες είναι φουρτουνιασμένες θάλασσες.

Του άρεσε να λέει ιστορίες από τα ταξίδια και τους ανθρώπους που συνάντησε εκεί. Tις ιστορίες του τις άλλαζε, κρατούσε μόνο αυτά που του άρεσαν. Η γυναίκα του, που είχε ταξιδέψει μαζί του αρκετές φορές, όταν τον άκουγε να τις αλλάζει τον διόρθωνε.

– Τι λές καλέ! Εγώ θυμάμαι…

Εκείνος πληγωμένος από την καταστροφή που του προκαλούσε, της μιλούσε απότομα.

– Σταμάτα Ρούλα! Δεν ξέρεις εσύ.

Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η ιστορία της. Εκείνη έφευγε από το δωμάτιο νευριασμένη, μονολογούσε την δική της εκδοχή. Κάποιες φορές αναγκαζόμασταν να ακούμε και τους δύο μαζί να λένε την ίδια ιστορία διαφορετικά και μοιραζόμασταν σε στρατόπεδα. Οι μισοί με τον Αντώνη και οι άλλοι μισοί με την Ρούλα.

Στο τέλος, δυσκολευόμουν να τον καταλάβω, είχε κουραστεί. Κουνούσα το κεφάλι μου συγκαταβατικά και τον παρακολουθούσα να χάνεται, να αφαιρείται στις ιστορίες του, λες κι ανακάλυπτε για πρώτη φορά το κρυμμένο νόημα τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *