02/19 Ο ΞΕΝΩΝΑΣ / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

02 iris-fousteri3

 

Σ’ εκείνον τον ξενώνα, ήμασταν όλοι επισκέπτες. Στον τόπο της ησυχίας, όπου τα μεσημέρια ακούς χαρούπια να σπάνε, τα βράδια αλεπούδες να συνωμοτούν με τα ποντίκια των αγρών, τον άνεμο να σφυρίζει μέσα από τα φίλτρα των πεύκων.

Εγώ, ο Νίκος, ο Αντώνης ο μικρός και ο Αντώνης ο μεγάλος, ο παππούς. Στα διπλανά δωμάτια, η Τάλι και ο Άσαφ με τον Μπεν, τον Γκάι και την Έλινορ, η Γκαλ και ο Νάντι με τη Σάχαφ και την Ντάρια, η Σάνι και ο Ρόι με τον Νόα, τη Σούφ και τον Ταμαρί. «Ταμαρί» λένε το φρούτο του φοίνικα και «σάχαφ» τον γλάρο, ενώ «αντώνη» στη γλώσσα τους θα πει κύριος. Το Ίρις είναι συνηθισμένο στον τόπο τους, στον δικό μου τώρα αρχίζει να διαδίδεται.

 

Η Γκαλ, που σαν παιδί έζησε καιρό στην έρημο, γείτονας των νομάδων, έφυγε δυο μέρες νωρίτερα γι’ Αμερική, σ’ επιστημονικό συνέδριο. Μου χάρισε φεύγοντας ένα σακουλάκι λάσπη, άργιλο απ’ τη Νεκρά Θάλασσα για να πασαλειφτώ. Όλοι –οι μεγάλοι– γνωρίστηκαν στο κολλέγιο, εκτός από τη Σάνι και τον Ρόι, που γνωρίζονται από παιδιά κι ακόμα ερωτεύονται. Σπούδασαν όλοι τη θάλασσα. Επιστήμονες των βυθών και των ακτών. Μετά οι ζωές αλλάζουν. Μόνο η Γκαλ ερευνά ακόμα θαλάσσιους κόσμους. Η Τάλι θέλει να γίνει μαία και έχει βαθιά βελούδινη φωνή, ο Άσαφ μεγάλωσε στην Καλιφόρνια και μου διαφεύγει το επάγγελμά του, ο Νάντι έχει σχολή διασωστών, ο Ρόι είναι σκίπερ και ξυλουργός. Η Σάνι θέλει να γίνει δασκάλα κεραμικής. Η Σάνι κι εγώ γεννήσαμε τα παιδιά μας στο σπίτι.

 

Στον ξενώνα, συναντιόμασταν το πρωινό με τις σφήκες στην αυλή και ανταμώναμε ξανά στην παραλία ή το βράδυ πάλι στην αυλή χωρίς σφήκες και μετά από πολλές προσπάθειες χωρίς παιδιά, μέχρι να πέσουν όλα για ύπνο και να μην τα βλέπεις, ξαφνικά, χαρούμενα φαντάσματα σκαρφαλωμένα στο περβάζι… Μας είπαν ότι βρέθηκαν στον παράδεισο, μας είπαν ότι η χώρα τους δεν διαφέρει πολύ απ’ την δική μας, ο Νόα, ο 10χρονος γιός της Σάνι, της εξομολογήθηκε ότι του άρεσε εδώ η ησυχία, πώς να γυρίσουν πίσω στις σειρήνες του πολέμου;

 

Άνθρωποι γλυκείς και ενωμένοι, τρυφεροί, εγκάρδιοι, ειρηνικοί, άντρες και γυναίκες ερωτευμένοι, οικογένειες αγαπημένες, όλοι τους μια οικογένεια, διψασμένοι για ζωή και χαρά, για σύκα, κοχύλια, σταφύλια και ούζο…

 

Ο τόπος μου; οι διακοπές.

Ο τόπος τους; ο πόλεμος.

 

Οι καλοκαιρινοί μου φίλοι ήταν από το Ισραήλ, δεν αγαπούν κανέναν πόλεμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *