02/14 ΣΑΝ ΣΕ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ VERMEER / ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ

02 emmanouil-kolokithas

Σαν πίνακας του Vermeer
το Φως από αριστερά να πέφτει.
Ας πούμε από τη Δύση, από τη θάλασσα και τα χωράφια.

Η είσοδος, σαν είσοδος παλαιολιθικού Μεγάρου.
Επίσημη, με στιβαρότητα,
δίπλα σε φέρουσα κολώνα που υπερμέγεθες στέγαστρο στηρίζει. Δύο οι κολώνες παραστάδες.

Σαν Ωραία Πύλη η πύλη του.
Σαν είσοδος του παλατιού των Ατρειδών σε παράσταση αρχαίου θεάτρου. Κατά τη σύμβαση,
από τ’ αριστερά εμφανίζονται οι ηθοποιοί, από τη θάλασσα και τα χωράφια.

Στη πόρτα του ανακτόρου, που μόλις άνοιξε,
ακουμπισμένος ο πορφυρός χιτώνας.
Την κύρια είσοδο φράζει το επίσημο, το βασιλικό το βήλο. Το πορφυρό. Μισάνοιχτο.

Δεξιά τα σύμβολα του θυρεού.
Διάτρητο, χαίνουσα άβυσσος, το δάπεδο. Και η σκούπα που σάρωσε το φονικό.
Στο βάθος, άπλετο το Σκοτάδι. Σαν σε σκοτάδι κάθε κατοικίας μοιάζει.

Ποιά γυναίκα, ποιός άνδρας, εκεί, στο κατειλημμένο σπίτι, κατοικούν;
Τι φως τους φέγγει τις νύχτες τους και πώς σκεπάζονται στης θάλασσας την υγρασία;
Κάθε πρωί, σε τι καθρέφτη η μύχια συνείδησή τους καθρεφτίζεται;

Ώ! ξένε, κάτοικε εφήμερε, επισκέπτη! Φτωχέ, και ας μην είσαι επαίτης!
Άστεγοι βασίλισσα και βασιλιά!
Ο χώρος: της φαντασίας είδωλο, απείκασμα του νου και φρεναπάτη! Από beton φτιαγμένος!

στο χρόνο κι όχι στο χώρο κατοικούμε,
στου χρόνου τα σκοτάδια κατοικούμε,

εκεί που γίνεται το φονικό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *