01/17 ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

_B-9225866

Ο άνθρωπος κατοικεί όταν μπορεί να προσανατολιστεί μέσα σ’ ένα περιβάλλον και να ταυτιστεί με αυτό, ή, όταν νιώθει ότι το περιβάλλον που βιώνει έχει νόημα. Κατοίκηση, σημαίνει ότι οι χώροι όπου εκτυλίσσεται η ζωή είναι τόποι με την πλήρη σημασία του όρου.

Christian Norberg-Schulz / Genius Loci: Το πνεύμα του τόπου

πήλιο, σεπτέμβρης του δύο χιλιάδες οκτώ, στην αργαλαστή· για να φτάσεις στο σπίτι διασχίζεις ένα στενό δρόμο σκεπασμένο από δέντρα στα ανατολικά όρια του χωριού· με το που πλησιάζεις το φράκτη, ανοίγεις την ξύλινη πόρτα και πέφτεις πάνω στις κούνιες· καταλαβαίνεις ότι κάτι όμορφο συμβαίνει εδώ.

γεννήθηκε στη βορειοδυτική άκρη της χώρας, έγινε δάσκαλος και τα πρώτα χρόνια περιπλανήθηκε σε ορεινά χωριά της πελοποννήσου και της εύβοιας· αποφάσισαν με τη σύντροφό του να ζήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στο πήλιο· έψαξε συστηματικά για το σημείο και τον προσανατολισμό και το σπίτι το έφτιαξε μόνος του, «όλα εκτός από τα ηλεκτρικά»· στο χωράφι έχει μποστάνι, ελιές και κότες· ζωγραφίζει, παίζει κιθάρα, γράφει, διαβάζει, μαγειρεύει, «αλλά πρώτα απ’ όλα το χωράφι»· καθόμαστε στο τραπέζι της κουζίνας· καθώς τρώω το ένα από τα τρία σημερινά αυγά, τον ρωτώ μήπως το σπίτι γίνεται φυλακή και δεν σε ανοίγει προς τα έξω· «το σπίτι είναι το κέντρο, μετά δημιουργείς διαδοχικούς κύκλους και απλώνεσαι προς τα έξω»· την εργασία του στο σχολείο με τα παιδιά τη λατρεύει αλλά θέλει να βγει στη σύνταξη την άλλη χρονιά για να ασχοληθεί και με όλα τα άλλα που τώρα δεν χωράνε στο χρόνο του.

αποχαιρετώντας τον του είπα ότι είμαι φωτογράφος· έλαμψε· «τώρα μου το λες και είχα να σε ρωτήσω τόσα πράγματα! μ’ αρέσει η φωτογραφία αλλά ξέρω μόνο τα βασικά».

σε αυτό το τεύχος προσπαθούμε να καταλάβουμε τη σχέση μας με το σπίτι· το σπίτι που κατοικούμε, το σπίτι που αναζητούμε και πασχίζουμε να στεγάσει τον κόσμο μας ή τους φόβους μας, το σπίτι που έχουμε ριζώσει ή θέλουμε να γίνει ο τόπος μας· το σπίτι που αρνηθήκαμε αλλά πάντα μας ακολουθεί, το σπίτι που δεν καταφέραμε να φύγουμε μακριά του, το σπίτι που κοντά του μάθαμε να αγαπούμε τους πόνους και τις χαρές μας. το σπίτι που κάποιοι άφησαν πίσω τους για να συνεχίσουν να ζουν.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *