ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

03B2-iris

#4
Έδωσα όνομα και χρώμα, ακόμα και σ’ όσα δεν φαίνονται ή δεν Υπάρχουν. Χωριά και πόλεις, συσχετίσεις, διαδρομές να παίρνω και να χάνομαι. Βουνά.

#5
Αγαπημένα χέρια κρατούν αγαπημένα πρόσωπα. Τι πάει να πει αγαπημένο, αν όχι αυτό που γνωρίζεις καλύτερα. Ξέρω κάθε απόσταση. Η αγαπημένη μου, από το φρύδι ως την φτερούγα.

#6
Στιγμάτισα τον χάρτη σε ολόσωμα τοπία. Μια γρατζουνιά, μια μελανιά, κηλίδες και σκασίματα. Διαβάζω την παλάμη, τον αγκώνα, το απαλό εσωτερικό των μηρών, διαβάζω ανάμεσα από δάχτυλα ποδιών μελλούμενα και περασμένα, αυτά που είδα και θα δω, αρχικά αγαπημένων προσώπων, την άνοιξη που δεν θα τρέξει σαν μαύρος πάνθηρας, αν δεν… Διαβάζω την απόσταση από το φρύδι ως την φτερούγα.

#7
Στους ολόσωμους χάρτες, η άνοιξη πληγώνει δια της απουσίας της. Εκτάσεις ολόγιομες αποξηράθηκαν. Κρατώ δυο φάκες μήπως γραπώσω πεταλούδες. Παγίδες κολεόπτερων, πού φτάσαμε; Σε κάποιον φάκελο που έχει διαγραφεί από παλιά. Το αρχείο, λέει, δεν βρέθηκε. Μόνο η παγίδα.

#10
Στον χάρτη μου δεν δίνω σχήμα. Ο κύκλος λογίζεται τέλειος. Ε, Όχι. Ο κύκλος είναι περιοριστικός. Αιώνες και αιώνες τώρα ο ίδιος ορίζοντας. Η ίδια σβούρα. Ζαλίστηκα. Ο μόνος απεριόριστος ο ελαφρύς και ολοστρόγγυλος κλέφτης -κι αυτός αφού έχει κοπεί απ’ το κοτσάνι. Αφού πλησίασε αυτό που σχήμα δεν έχει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *