ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΠΟΛΛΑ / ΑΝΔΡΙΑΝΗ ΜΟΥΛΑΚΑΚΗ

02A andriani2
Είναι πράγματα που ήθελες να πεις, αλλά δεν τα είπες
Και είναι μέρη που ήθελες να δεις, αλλά δεν τα είδες
Είναι οι έρωτες που ήθελες να ζήσεις, τα όνειρα που ήθελες να πραγματοποιήσεις
τα ταξίδια που ήθελες να κάνεις
…κι ήσουν κι εσύ
που ήθελες να υπάρξεις
όπως είσαι ό,τι κι αν είσαι, όπου είσαι, με όποιον κι αν είσαι
Αρκεί να είσαι
Είσαι· γίνε· μείνε
Είναι όλα αυτά… τα πράγματα, τα σχέδια, τα όνειρα, οι συλλογές, οι συναλλαγές, τα παπούτσια, τα αντικείμενα, η τέχνη, το πάτωμα, ο ουρανός και τα αστέρια, το φεγγάρι· εμείς· μαζί· ένα
Γιατί; γιατί όχι;

Τα άφησα όλα σε κουτιά
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω· δεν ξέρω πού πρέπει να πάω· δεν ξέρω αν πρέπει να πάω
Τρία πρέπει στη σειρά και είναι όλα λάθος
Τα άφησα όλα σε κουτιά
Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω· δεν ξέρω πού θέλω να πάω· δεν ξέρω αν θέλω να πάω
Η ζωή των άλλων μια βόλτα…
Η ζωή η δική μου μια κούτα
Μια κούτα, μια βόλτα, μια πόρτα, μια βαλίτσα
Σκέφτηκα να τα δώσω…

Θα μπορούσες; μήπως;
Δεν μπορώ να ξαναπάω στο διαμέρισμα, όχι τώρα, ούτε τότε, ίσως ποτέ
Έχω θυμό· έτσι όπως έφυγες, έτσι όπως μ´άφησες, έτσι όπως επέτρεψες να νιώσω
– Δεν πειράζει, είναι απόλυτα φυσιολογικό
– Ξεπέρασέ το, επιτέλους!
Όχι, δεν το νιώθω και δεν θέλω· δεν το πιστεύω και δεν μπορώ
Πάντα έτσι μας έκανε να νιώθουμε

Είναι και αυτή η ώρα που περνάει… που από μεσάνυχτα πάει να γίνει ξημερώματα…
Δεν ξενυχτάω πια τα βράδια, μήπως και κατά λάθος δω το ρολόι και κάνω το συνειρμό!
Γιατί κάποιες μέρες, ώρες και λεπτά, σημαδεύονται για πάντα – στη μνήμη, στο μυαλό, στον πόνο –
Και δεν μπορείς παρά να νιώσεις, να σκεφτείς, να θυμηθείς μόνο ένα πράγμα
Δεν είναι η ώρα για ευχή, ούτε για αλλαγή, ούτε για εκκίνηση, μα ούτε και για λήξη
Είναι η ώρα που ο χρόνος σταμάτησε πραγματικά· μαζί και η αναπνοή σου, η καρδιά σου, οι παλμοί σου, οι σφυγμοί σου· και απλά άρχισε και ξεκίνησε το βουητό στα αυτιά σου, το σφίξιμο στο στομάχι και το φούσκωμα μέσα σου, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει σαν κύμα μέχρι να βρει το δρόμο να ξεχυθεί απ´τον καθρέφτη της ψυχής σου

Άραγε συνδέεται το μαύρισε η ψυχή μου, μ´αυτό που ρίχνεις μαύρο δάκρυ;
Φαντάζομαι πως ναι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *