ΤΑ ΖΩΑ | 13/16 | ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ | ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΡΙΑ ΜΙΧΟΥ

Όταν μπήκα στο πλοίο την βρήκα ήδη εκεί. Κοιμόταν πάνω στο παγκάκι με τα δυο σκυλιά της συντροφιά. Ένα μικρό κι ένα μεγάλο. «Συνήθως δείχνει τα δόντια της» μου είπε, όταν κάποια στιγμή το μικρό με πλησίασε για να με μυρίσει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μού αράδιασε έναν σωρό ιστορίες και αξιόλογα περιστατικά από την κοινή τους ζωή. Μου περιέγραψε με εξονυχιστική λεπτομέρεια τον χαρακτήρα, τις ιδιαιτερότητες και τα χούγια τους. Κι απ’ το ειδικό πέρασε στο γενικό αναλύοντας τα χαρακτηριστικά της ράτσας στην οποία ανήκε το καθένα.
Παρατηρούσα τα σκυλιά, που είχαν από ένα ίδιο φιογκάκι στο κεφάλι και φορούσαν από ένα ίδιο ζακετάκι –σαν τα δίδυμα μωρά που οι γονείς για κάποιον ανεξήγητο λόγο τα ντύνουν πανομοιότυπα- και μου έρχονταν στο μυαλό όλα εκείνα τα πράγματα, που υπάρχουν για τους σκύλους και για τα ζώα εν γένει (και που μάλλον τα ίδια ποτέ δεν θα είχαν επιθυμήσει). Κομμωτήρια ζώων, ρούχα, ξενοδοχεία, κλουβιά, παιχνίδια και ειδικές τροφές. Κι όλα τούτα συγκεντρωμένα σε μια κοινή πρακτική που μοιάζει σαν να υπήρχε από πάντα, σαν να πρόκειται για φυσική ροή πραγμάτων.
Τα ζώα κυνηγούν, πετούν, κολυμπούν, ζευγαρώνουν έχοντας το ένστικτο για οδηγό. Απέχουν απ’ την ανθρωπομορφική αντίληψη μέσα απ’ την οποία τείνουμε να τα βλέπουμε. Τους φορτώνουμε την μοναξιά μας, περιορίζουμε την ελευθερία τους και καταπιέζουμε την φυσική τους ροπή να συμπεριφέρονται ενστικτωδώς γιατί αυτό δεν μπορούμε να το χωρέσουμε, ως έλλογα όντα μαθημένα να κοντρολάρουμε το ένστικτο…συνήθως. Αν στα ζώα αυτή είναι η βασική αρχή, ο άνθρωπος ρυθμίζει το ένστικτο για χάρη της ύπαρξης μέσα σε κοινωνίες. Μάλλον αυτή η σχέση πάντα θα έχει κάτι το ασυμβίβαστο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *