ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ | 15/17 | ΜΕ ΑΓΑΠΗ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ | ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

Κάποια βράδια, παίζουμε ένα παιχνίδι στην γειτονιά μου. Συμμετέχουνε παρκαρισμένα αμάξια, γείτονες οδηγοί κι εγώ με το micra μου. Τα βράδια αυτά, μόνο εγώ ξέρω ότι παίζουμε (και το micra μου). Οι γείτονες οδηγοί παίρνουν πρέφα το επόμενο πρωί, όταν βλέπουν ραβασάκια γαντζωμένα στους υαλοκαθαριστήρες.
Τα ραβασάκια είναι πάντα ανώνυμα, υπογράφει «ο γείτονας» ή «το αμάξι του γείτονα» και πάντα «με αγάπη».

Το παιχνίδι ξεκινάει καθώς επιστρέφω νύχτα απ’ την δουλειά και συχνά δεν βρίσκω να παρκάρω, όχι λόγω έλλειψης χώρου, παρά λόγω έλλειψης αίσθησης χώρου ή αίσθησης του γείτονα. Στην τσάντα της δουλειάς μου, είμαι τυχερή μιας και κουβαλώ ατέλειωτη μουσική, ιδρωμένα ρούχα και τετράδιο όπου μουτζουρώνω ανθρωπάκια να κινούνται. Το κλειδί βρίσκεται στο τετράδιο, γιατί έτσι έχω πάντα χαρτί για ν’ αφήνω ραβασάκια. Μέχρι στιγμής έχω βάλει στην θέση τους, ένα αυτόματο piaggio (που νόμιζε ότι ήτανε αμάξι), ένα nissan almera και ένα skoda κάτι. Καμιά φορά βάζω και καρδούλες στα σημειώματα και με κοροϊδεύουν οι φίλοι μου στο φέισμπουκ.

Ο Ν. μου λέει πως κάποιο βράδυ θα μου τη στήσουνε (επικίνδυνα παιχνίδια), ωστόσο με προτρέπει να φτιάξω μπόλικα ραβασάκια για να αφήνει κι αυτός καθώς γυρνά απ’ την δουλειά. «Τι δηλαδή, φωτοτυπίες;» ρωτάω εγώ. «Όχι», μου λέει, «τα χειρόγραφα έχουν άλλη δύναμη». Σιγά σιγά, μιας και ολοένα μεγαλώνει ο αριθμός των οδηγών που πάσχουν από έλλειψη αίσθησης του γείτονα, σκέφτομαι πιο καλλιτεχνικά και θέλω να αφήνω λακωνικά ραβασάκια «μήπως δεν κατάλαβες;» ή «δεν δουλεύει το χειρόφρενο;» , αλλά οι γείτονες με τις προαναφερθείσες ελλείψεις ήδη ζούνε σε κατάσταση μεγάλης αφαίρεσης και δεν είμαι σίγουρη ότι θα καταλάβουν τον σκοπό του παιχνιδιού.

Μετά θυμάμαι τον Αξελό που διάβαζα όλο το καλοκαίρι και πως ο σκοπός του Συμπαντικού Παιχνιδιού είναι να παίζεται, να ξετυλίγεται χωρίς γιατί, πως όλοι είμαστε και παίκτες και παιζόμενοι και μόλις τώρα θυμήθηκα ότι τον τελευταίο καιρό γκρινιάζω γιατί δεν περπατάω αρκετά κι αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά οι γείτονες οδηγοί είναι τα πιόνια του Σύμπαντος για να εκπληρωθεί η ευχή μου και έτσι να περπατώ ένα δυο χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω σπίτι.

Λοιπόν, το επόμενο ραβασάκι μου θα λέει: «Σ’ ευχαριστώ που φροντίζεις την καλή λειτουργία της καρδιάς μου. Με αγάπη, ο γείτονας.» Ή «Είσαι ένα πιόνι και σ’ ευχαριστώ.» Ή «Ποιος παίζει και ποιος παίζεται και πόσοι χωράνε σε μία γειτονιά;»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *