ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ | 13/17 | VIENTO | KARINA SANCHEZ

Viento

Esta mañana tomaba mi ducha matutina (esa sin la que no puedo despertar) y mientras enjabonaba mi cabello noté un aleteo que golpeaba la ventana, sobresalté espantada pensando en lo que podría ser y vi ahí posada a una avispa de esas a las que siempre les tuve mucho miedo cuándo me percate de que no representaba ningún peligro inminente para mi continué con mi ducha y mientras veía a la avispa luchar por trepar, caerse y mojarse las patas, volver a trepar (sin éxito), quedarse quieta….pensar….tal vez frustrarse no sé…secandose la cola y las patas intentaba por todos los medios alejarse de mí…me asomé por la ventana y percibí una brisa de aire fresco soplando muy frío, pensé en que seguramente minutos antes de caer accidentalmente a mi baño esta pequeña se encontraba volando muy tranquilamente hacia sus labores diarias como cada día, y ahora por capricho del viento se encontraba prisionera aquí conmigo.

Pensé en todas las veces que por algún motivo mi vida dio un giro inesperado y me encontré en una situación en la que quise luchar con todas mis fuerzas buscando la manera de escapar, en todas las veces que me caí y me tuve que levantar aunque no hubiera a donde ir… pensé en las veces que me encontré en la sala del hospital dónde quieta pensaba, me frustraba, me secaba la cara y me alejaba…pensé en las veces que sin saber las razones perdí algo valioso y en como me he sentido pequeña e insignificante ante situaciones que me superan en tamaño.

Creo que en este universo gigantesco, somos una pequeña avispa que llevados por un viento extraño salimos de nuestra realidad conocida y aterrizamos en lugares que nunca esperamos estar, estos vientos representan cambios necesarios en nuestra vida y aunque no sepamos con certeza a donde nos llevan podrían estarnos llevando al lugar donde pertenecemos, porque la naturaleza en nosotros nos dice que luchemos no matter what que analizemos nuestras opciones y actuemos.

Porque a final de cuentas podemos ser solo un juguete de la vida que hace con nosotros lo que se le antoja, no somas más que parte de su juegos y sus caprichos, no hay nada que hacer solo seguir jugando o abandonar.

 

Άνεμος

Σήμερα το πρωί κάνοντας το πρωινό μου μπάνιο- καθώς χωρίς αυτό αδύνατον να ξυπνήσω- κι ενώ σαπούνιζα το κεφάλι μου αντιλήφθηκα ένα φτεροκόπημα στο παράθυρό μου. Πετάχτηκα ξαφνιασμένη και προσπαθώντας να καταλάβω τί ήταν, είδα εκεί μπροστά μου μια σφήκα από αυτές που πάντα φοβόμουν. Όταν συνειδητοποίησα πως δεν αποτελούσε κανένα επικείμενο κίνδυνο για μενα, συνέχισα το μπάνιο μου. Χάζευα την σφήκα να σκαρφαλώνει, να πέφτει, να μουσκεύει τις πατούσες της, να ξαναπροσπαθεί να σηκωθεί δίχως επιτυχία, να στέκεται ήσυχη, να σκέφτεται, ίσως και να απογοητεύεται, στεγνώνοντας την ουρά και τις πατούσες της σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από ‘μενα. Έσκυψα το κεφάλι μου έξω απ’ το παράθυρο κι αισθάνθηκα την αύρα του καθαρού αέρα που φυσούσε κρύος. Σκέφτηκα πως σίγουρα, λίγο πριν αυτή η μικρή σφήκα πέσει κατά λάθος στο παράθυρό μου, θα πετούσε ήσυχη για τις συνηθισμένες της δουλειές έτσι όπως κάθε μέρα. Και τώρα από καπρίτσιο του ανέμου βρέθηκε εγκλωβισμένη εδώ μαζί μου.

Μου ήρθαν στον νου όλες εκείνες οι φορές που για κάποιο λόγο η ζωή μου έπαιρνε μια στροφή απροσδόκητη και βρέθηκα στη θέση να θέλω να παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις, για να βρω έναν τρόπο να ξεφύγω. Σκέφτηκα όλες εκείνες τις φορές που έπεσα κι έπρεπε να σηκωθώ δίχως να ξέρω προς τα πού να πάω. Εκείνες τις φορές που βρέθηκα στη σάλα ενός νοσοκομείου σιωπηλή να σκέφτομαι, να απογοητεύομαι, να στεγνώνω τα δάκρυα και να απομακρύνομαι. Σκέφτηκα τις φορές που χωρίς να γνωρίζω τους λόγους έχασα κάτι πολύτιμο και πόσο μικρή κι ανήμπορη είχα νιώσει μπροστά σε καταστάσεις, που με ξεπερνούσαν σε μέγεθος.

Νομίζω πως μέσα σ’ αυτό το γιγάντιο σύμπαν είμαστε μια μικρή σφήκα. Παρασυρμένοι από ένα περίεργο άνεμο βγαίνουμε από την γνώριμή μας πραγματικότητα και προσγειωνόμαστε σε τόπους που ποτέ δεν φανταζόμασταν πως θα βρεθούμε. Αυτοί οι άνεμοι αναπαριστούν στην ζωή μας τις απαραίτητες αλλαγές και, παρόλο που δεν γνωρίζουμε με σιγουριά προς τα πού μας οδηγούν, ίσως μας φέρουν στον τόπο όπου ανήκουμε. Η φύση μέσα μας μάς δείχνει να παλεύουμε, ό,τι κι αν συμβεί, να αναλύουμε τις επιλογές μας και να πράττουμε.

Στο τέλος δεν μπορούμε παρά να είμαστε απλώς ένα παιχνίδι που η ζωή κάνει μαζί μας ο,τι της αρέσει. Τίποτε περισσότερο παρά ένα μέρος απ’ τα παιχνίδια και τα καπρίτσια της και το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι είτε να συνεχίσει το παιχνίδι είτε να εγκαταλείψει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *