οι φίλοι | 16/16 | επίλογος | κείμενο: γιάννης κωσταρής| φωτογραφία: κατερίνα καμπίτη

_epilogos-2-4167979

καλοκαίρι του δύο χιλιάδες ένα; ίσως. θυμάμαι τον τόπο και λίγα για την «σκηνοθεσία» της φωτογραφίας. η κ το σκέφτηκε μόλις είδαμε παραπεταμένα τα τελάρα· βρήκε το κάδρο, τοποθέτησε τη μηχανή, στηθήκαμε και οι τέσσερις απέναντι και βγήκε η φωτογραφία· είμασταν χαρούμενοι. θυμάμαι και πώς νοιώθαμε εκείνο το καλοκαίρι μεταξύ μας· δοκιμασμένη η σχέση μας από χρόνια, μιλούσαμε ελεύθερα, μαλώναμε, θυμώναμε αλλά γνωρίζαμε ότι υπήρχαμε ό ένας για τον άλλο. δε νομίζω να ξανανταμώσαμε όλοι μαζί με αυτόν τον τρόπο· βρεθήκαμε σε ένα άλλο νησί μετά από δυο-τρία χρόνια για μια απώλεια και μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. η π έκανε παιδιά, θεώρησε ότι οι υπόλοιποι είμαστε ανεύθυνοι και έκοψε την επικοινωνία· εμείς χαμένοι στον κόσμο μας, κατά καιρούς κάπως προσπαθήσαμε, μεμονωμένα ο ένας με τον άλλο να βρεθούμε. ο γ παντρεύτηκε, έκανε παιδί, η κ και γω πού και πού βρισκόμαστε, μιλάμε στο τηλέφωνο… αλλά όλα πια είναι αλλιώς.

ίσως το πιο σημαντικό που μου έχει μείνει είναι αυτή η φωτογραφία, όχι το χαρτί αλλά αυτή η στιγμή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *