οι φίλοι | 15/16 |ο στέλιος | γιάννης κωσταρής

samothraki

στην σαμοθράκη πηγαίνω πάντα με τον αντώνη, συνήθως οκτώβρη ή μάιο, δηλαδή πριν ή μετά τον κουρνιαχτό του τουρισμού· μένουμε στο ποτάμι κοντά στην ταβέρνα του φίλου μας του στέλιου. την τελευταία μέρα πριν φύγουμε μας ξύπνησε ένα κατσίκι που βέλαζε επίμονα δίπλα στη σκηνή· φτιάξαμε πρωινό στην ταβέρνα, μετά ο στέλιος με τον αντώνη έφυγαν για ψώνια στην καμαριώτισσα· σκούπισα τη βεράντα και έκοψα μούρα και κεράσια· το μεσημέρι μαζέψαμε τις σκηνές και πήγαμε να χαιρετήσουμε το στέλιο, μας είχε συνηθίσει και δεν ήθελε να φύγουμε· «καθίστε ρε μέχρι αύριο που θα γίνει διαμαρτυρία για τον σκουπιδότοπο, θα πετάνε όλα τα σκουπίδια του νησιού πίσω από το κάμπινγκ!»

όταν έχει όρεξη λέει κορυφαίες ατάκες και απίστευτους μονολόγους, θα μπορούσε να είναι σπουδαίος κωμικός, όμως πολύ δύσκολα εκφράζει τα συναισθήματά του· δεν ήθελε να τον χαιρετήσουμε· έκλεισε το μαγαζί και θα πήγαινε για ψάρεμα· «ρε γιάννη, γράφεις καλά γράμματα;» «τι θέλεις;» «βάλε ένα χαρτί στην πόρτα και γράψε, κλειστό λόγω λύπης.» το είπε γρήγορα και κοφτά πηγαίνοντας προς το μηχανάκι· έφυγε χωρίς να μας χαιρετήσει.

πρώτη δημοσίευση «μικρές ιστορίες πατριδογνωσίας», γιάννης κωσταρής, εκδόσεις «φωταγωγός»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *