οι φίλοι | 01/16 | εισαγωγή | γιάννης κωσταρής

eisagogi_MG_0500

Οι περισσότερες αναμνηστικές φωτογραφίες από όλα τα μέσα καταγραφής και από όλους τους τρόπους αναπαραγωγής και αποτύπωσης, εικονίζουν ανθρώπους σε χαρούμενες στιγμές· με την οικογένειά τους, τα κατοικίδια ζώα τους, τους φίλους τους· φωτογραφίες από διακοπές, εκδρομές, γιορτές…

Φωτογραφίζουμε για να επιβεβαιώσουμε την ευτυχία μας, για να δείξουμε ότι υπήρξαμε, ότι ήμασταν εκεί με αγαπημένους ανθρώπους· φωτογραφίζουμε για να έχουμε αποδείξεις, τεκμήρια παρελθόντος. Το γεγονός, αυτό που συμβαίνει, από μόνο του δεν είναι αρκετό· η καταγραφή του προσφέρει πιστοποίηση αιωνιότητας, αίσθηση αθανασίας, δικαίωση της ύπαρξής μας, ένα ίχνος ότι υπήρξαμε με τον τρόπο που θέλαμε.

Αυτόν τον δηλωτικό ρόλο της φωτογραφίας πολλές φορές καλούνται να εξυπηρετήσουν και οι φίλοι μας. Υπάρχουν γιατί μέσα από αυτούς υπάρχουμε και εμείς. Τους φίλους τους διαλέγουμε και μας διαλέγουν, χωρίς αυτούς είμαστε μόνοι μας, μόνοι σε έναν πολλές φορές εχθρικό κόσμο.

Όμως για πόσους από αυτούς που θεωρήσαμε φίλους στην πορεία της ζωής μας πραγματικά υπήρξαμε φίλοι; Σε πόσους από αυτούς σταθήκαμε δίπλα, όταν μας χρειάστηκαν αλλά και όταν δεν μας χρειάστηκαν; Πόσες φορές τους χρησιμοποιήσαμε μόνο και μόνο για να ακούμε τη φωνή μας, για να επιβεβαιώσουμε ότι κάποιος μας ακούει; Πόσες φορές δεν είχαμε χρόνο για τι δική τους φωνή; Αναζητήσαμε αυτούς που μας ταιριάζουν ή αρκεστήκαμε σε αυτούς που βρέθηκαν κοντά μας;

Αυτό το κείμενο δεν είναι ένας ύμνος στη φιλία, στις όμορφες στιγμές, στο μοίρασμα, στο πάθος, στα γλέντια, στην κοινή πορεία, στη διεύρυνση του χώρου και του χρόνου και της σκέψης με τους φίλους μας. Αυτό το γνωρίζουμε, το χαιρόμαστε και είμαστε ευγνώμονες που συμβαίνει, και θα βρείτε αρκετές από τις επόμενες σελίδες να το υποστηρίζουν.

Θέλουμε να έχουμε φίλους, να τους νιώθουμε κοντά μας, κι αν μπορούμε σαν μαριονέτες να τους κινούμε· μεγάλα αυτιά που μας ακούνε, μεγάλα μάτια που μας βλέπουνε, μεγάλα χέρια που μας βοηθούνε και μας αγκαλιάζουν. Πώς να πορευτείς μοναχός; ο φίλος είναι ο αδελφός που διάλεξες. Όμως να τον προσέχεις, δεν είναι κει μόνο για να σ’ ακούει. Είναι κει για να τον ακούς, για να πατείς στα βήματά του, για να λάμπεις με τα όνειρά του. Κι αν δεν είσαι ικανός γι’ αυτά, παράτησέ τον, άσε τον, ψάξε να ζήσεις τον μύθο σου σε άλλη γη, με άλλους ανθρώπους…

eisagogi_MG_1874

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *