ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

epilogos-kostaris

 

 

τα χελιδόνια σκίζουν κοφτά τον ουρανό

καμπάνες, αέρας, τιτιβίσματα

το φως του απογεύματος ζεσταίνει

εικοσιπέντε αιώνες αυτής της πόλης

 

χωρίς ευχές και δίχως νοσταλγία

θα αφήσουμε το αίνιγμά μας

και θα σταθούμε

μαζί με το σώμα μας

εμείς

που αγαπήσαμε την αγάπη

θα σταθούμε και θα δούμε τον εαυτό μας

τοπίο μέσα στο τοπίο

 

και τότε

μπορεί να αλλάξει και η όψη της γης

 

δεν είμαστε εδώ

για να θυμόμαστε

είμαστε εδώ

γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος

 

με μερικές χαρτόκουτες

που θα γεμίσουν βιβλία

λίγα ρούχα, κάτι κουζινικά

και ασύντακες εικόνες

και με όλα αυτά που δεν λέγονται

θα κλείσω δυο κύκλους

έναν μεγάλο και έναν μεγαλύτερο

για να επιστρέψω εκεί

που η τάξη απαιτεί

 

γυρίζω στις φασκομηλιές και το φλισκούνι

στο αλμυρό νερό, στις πέτρες, στους αγροίκους

έχω να χάσω πολλά για να το δοκιμάσω

 

επιστρέφω στην αυγή των εικόνων

εκεί που περπάτησαν οι λέξεις

 

τα μήλα πέφτουνε στη γη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *