#07 20/20 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ / ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ο πατέρας μου γέρασε η μάνα μου μεγάλωσε κι εγώ μεγάλωσα μεγάλωσα βλέποντας τους άλλους και δεν πρόλαβα δεν πρόλαβα να φύγω να φύγω πριν με πνίξει πριν με πνίξει η βουή η βουή της σιωπής όλοι στο χωριό κινούνται κουτουλούν στις πέτρες κλαδεύουν φυτεύουν χτίζουν κυνηγούν φωνάζουν γελούν βρίζουν δέρνουν αλλά όλα είναι ακίνητα[…]

#07 18/20 ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ / Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΣΟΦΙΑ

Όλη τη ζωή της δεν είχε πάει σε γιατρό, ευτυχώς η θεία μου δούλευε σε μικροβιολόγο και πού και πού της έκαναν εξετάσεις αίματος. «Όποιος μπαίνει στο νοσοκομείο, δεν ξαναβγαίνει», έλεγε η γιαγιά μου. «Τούρμπο η γρια» έλεγε η θεία μου όταν έβγαιναν οι εξετάσεις. Ώσπου στα ενενήντα τρία ήρθε διπλό το έμφραγμα. Την έσκασε[…]

#07 06/20 ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ / ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Οι γυναίκες στο χωριό φοράνε αταίριαστα ρούχα Χήρες με μαύρα Χήρες με χρωματιστά Μοσχοβολάνε μυρτώ και μοσχοσάπουνο Μαζεύονται και μιλούν με τα βλέμματα στραμμένα στο δρόμο, στον περαστικό Ανταλλάσσουν μυστικά μαγειρικής και γκρινιάζουν για τα παιδιά τους Ανικανοποίητες που δεν παντρεύτηκαν ακόμα, ή που παντρεύτηκαν Κρατούν μικρά πορτοφόλια Μελαγχολούν Λησμονούν τη χαμένη νιότη Δείχνουν να[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

σταγόνα τη σταγόνα στοίβαξε πέτρες ο χειμώνας στα χαλάσματα φυτρώνουν μαργαρίτες γεννούνε φύλλα οι συκαμιές χτίζουν φωλιές τα χελιδόνια κάνουνε κύκλους οι εποχές ανηφορίζουνε στα κυπαρίσσια οι κουρασμένοι σκυλιά και γάτες ο ίδιος αριθμός θέση αλλάζουνε οι πέτρες το σύνολο όμως μένει σταθερό νέα φυντάνια ξεπετάγονται αρσενικά μπαρουτοκαπνισμένα με παπούτσια αθλητικά και γυαλισμένα μηχανάκια πειρατές[…]

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

άμα γύρισα απέ το μπάρκο ε μπορούσα να ξαναμπαρκάρω στα εμπορικά γιατί ήταν να πάω στρατιώτης, οπότε είπα να πάω στα επιβατικά· τότε ήτανε υπουργός ναυτιλίας, ο μαυριδόγλου, πήγα στο υπουργείο, ιδιαίτερός του ήταν ένας χωριανός μας, μου λέει “μέσα είναι ο τυπάλδος που έχει τα βαπόρια της κρήτης”· μπαίνουμε μέσα, του λέω ότι θέλω[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

εδώ τριγυρισμένος απ’ τη θάλασσα τους αγέλοπους και τις πέτρες τέσσερα επί τέσσερα οι άνθρωποι βενζινοκίνητοι, το βλέμμα αστραπή με λέιζερ ρίχνουν τα δέντρα σπέρνουν με λάστιχα τον κάμπο κουρεύονται με χορτοκοπτικά παίζουν χαρτιά και τηλεόραση στο καφενείο ξύνουνε οι κουτοί την πονηριά σαν να ‘ναι μαστιχόδεντρο η σκέψη βαλκανιζατέρ η γη αριθμός τηλεφώνου γύρω[…]

03/14 «…ΜΗ ΜΑΣ ΓΕΛΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ» / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

φωτογραφία γιάννης κωσταρής   Το σπίτι στο χωριό είχε δυο δωμάτια όλα κι όλα. Ένα κουζινάκι ανάμεσο τους θα ‘ταν δεν θα ‘τανε δυο τετραγωνικά. Και το μέρος, έξω. Ακόμη και ‘μεις το προλάβαμε το μέρος έξω. Παιδιά μεγαλωμένα στην πόλη, τα βράδια ξυπνούσαμε τους γονείς μας να μας πάνε, γιατί φοβόμασταν να βγούμε έξω[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

λοιπόν… πώς είναι στο χωριό; πώς να είναι στο χωριό αν δεν το πιστέψεις το χωριό δεν υπάρχει και τότε δεν υπάρχει τίποτα μονάχα εσύ σ’ένα έρημο τοπίο σε μια θάλασσα σκόνης αν πάλι το πιστέψεις το χωριό υπάρχει αλλά τότε, αναπόφευκτα χωριό είσαι εσύ έχεις ένα όνομα το σώμα σου εργαλείο το βλέμμα σου[…]

06/17 απρόσκλητη | κατερίνα σταμάτη

Μπήκα απρόσκλητη. Δε μπόρεσα να αντισταθώ στην ανοιχτή πόρτα. Έτσι κι αλλιώς πριν απο εμένα είχαν ήδη μπεί αγρίκοι και μετά, ποντίκια, αράχνες, υγρασία και τα είχαν κάνει μαντάρα. Εγώ μπήκα με σεβασμό και ενθουσιασμό για όλα αυτά που οι άλλοι βλέπουν σαν σκουπίδια. Αυτή ήταν η σκέψη που δικαιολογούσε στο μυαλό μου την επίσκεψη-εισβολή.[…]