#07 10/20 ΑΝΝΑ ΓΙΑΡΜΕΝΙΤΗ

  νομίζεις περπατάει· σκιά είναι, από αυτούς που μπαίνουν και βγαίνουν είναι το σημάδι στο δρόμο, στο τζάμι, στο χαρτί· δεν περπατάει σκιά είναι.

15/17 Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ / ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ

Εκεί που κρύβομαι. / Αυτό που αποστρέφομαι. / Μία φωλιά μετέωρη, μια αγκαλιά αιώρινη …/ Το φως που φέγγει δίπλα μου, / ο αέρας στα πανιά μου, / ο κήπος της Γεσθημανή, / η επί του όρους ομιλία… / Ο κήπος των θαυμάτων, / ονείρων και ονειρώξεων, / η πίσω πόρτα, η αυλή. / Η[…]

13/17 ΔΥΟ ΠΑΡΑΘΥΡΑ / ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ

Ίσως εκείνος να βλέπει τηλεόραση στο σαλόνι κι εκείνη να διαβάζει στο υπνοδωμάτιο. Τον παίρνει ο ύπνος στον καναπέ συνέχεια. Έχει ξεχάσει την τελευταία φορά που κοιμήθηκαν μαζί. Ίσως κάποιος απ’ τους δυο να ξέχασε την τηλεόραση ανοιχτή και να είναι μαζί αγκαλιά στο κρεβάτι. Δύσκολο να σηκωθείς από τα σκεπάσματα για να σβήσεις το[…]

ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ / ΦΩΤΗΣ ΛΑΖΙΔΗΣ

Τα απόλυτα βράδια που ο Αλβέρτος μου ‘μαθε τι θα πει φως ύστερα από σκέψεις και μνήμες κρατώ ζωντανός τη φιλαρέσκεια να αναπνέω γυρίστε τον κόσμο ανάποδα

02/14 ΣΑΝ ΣΕ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΠΙΝΑΚΑ ΤΟΥ VERMEER / ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ

Σαν πίνακας του Vermeer το Φως από αριστερά να πέφτει. Ας πούμε από τη Δύση, από τη θάλασσα και τα χωράφια. Η είσοδος, σαν είσοδος παλαιολιθικού Μεγάρου. Επίσημη, με στιβαρότητα, δίπλα σε φέρουσα κολώνα που υπερμέγεθες στέγαστρο στηρίζει. Δύο οι κολώνες παραστάδες. Σαν Ωραία Πύλη η πύλη του. Σαν είσοδος του παλατιού των Ατρειδών σε[…]

04/16 ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ Δ. / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

για το ταξίδι στον βορρά   Του είπα: Πάω να αναπνεύσω σύμφωνα, άπλετη σκοτεινιά και τον αντικατοπτρισμό του ονόματός μου… Το χρειάζομαι… Χθες, στο αυτοκίνητο, φευγαλέα σκέψη: να χανόμουν. Προς ώρας, θα αρκεστώ να σηκωθώ πάνω απ’ τα σύννεφα, κάτι είναι κι αυτό. Θα κάτσω δίπλα σε αγνώστους, θα πω «ευχαριστώ» σε άλλη γλώσσα, θα[…]

12/19 ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

Μεσημέρι μες στο κατακαλόκαιρο κι ο Ιούλιος να διαφεντεύει τον χρόνο. Έχω τα παραθυρόφυλλα τραβηγμένα έτσι ώστε να μπαίνει λιγοστό το φως μόνο από μια μικρή χαραμάδα και τις γρίλιες. Λίγο πριν τη μεσημεριανή ανάπαυλα, φτιάχνω το σκηνικό. Όχι για να κοιμηθώ, μα για να απολαύσω τούτη την ώρα που έχει κάτι ξεχωριστό. Η ζέστη[…]

επίλογος

πέσε στο χώμα τινάξου στο φως   σαν τα μυρμήγκια κουβαλούμε τις Μέρες μας τα καλοκαίρια και τους χειμώνες τα μπουμπούκια της άνοιξης το άλως του φθινοπώρου   άλλοι τις στοιβάζουν άλλοι τις σπέρνουν κι άλλοι τις καίνε που ν’ αναμετρηθείς με τον Καιρό σου θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία   μοιάζει αστείο φασκομηλιές[…]

17/17 εμμανουήλ κολοκυθάς | ο ήλιος του απογεύματος

Κάθε απόγευμα όταν το φως πλαγιάζει προς τη δύση πέφτει αργά και όλα τα επιχρυσαφίζει.   Στο ζεστό φως του απογεύματος καθετί καταλαγιάζει κι ας μένει στο διάφανο ποτήρι το πικρό ίζημα του ανεσυντέλεστου   Καμμιά φορά και κατ’ εξαίρεση το φως του απογεύματος δεν προσβλέπει στο ερχόμενο σκοτάδι αλλά στο αναμενόμενο μέλλον και στο[…]