02/17 ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΑΛΑΣ

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού – μη ελπίζεις- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. Κ.Π. Καβάφης Τέλη Σεπτέμβρη, καθισμένος στην άμμο παρακολουθώ τον ήλιο που κρύβεται σιγά-σιγά στα νερά του Aιγαίου[…]

03/19 ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

  είτε ριζωμένοι στον ίδιο τόπο, είτε περιπλανώμενοι, σαν τους σπόρους φυτρώνουμε, αναζητώντας χώμα και νερό για να καρπίσουμε· είμαστε φτιαγμένοι από την πρώτη ύλη του σύμπαντος· είμαστε εμείς, οι άνθρω- ποι, η ουτοπία της εξέλιξης, η καταστροφή και η γιορτή της ζωής. κάθε τόπος, κάθε σημείο της γης μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και ομορφιά,[…]

19/19 ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ / ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ

φωτογραφία γ.κωσταρής Έχω ξεχάσει πια τη μυρωδιά του μου έχει απομείνει μόνο η αίσθηση της ασφάλειας. Το σπίτι μου είχε λίγα δωμάτια στη μνήμη είναι σαν φωλιές και γω με την αδερφή μου πουλιά κάτω από την φούστα της μάνας μας δίπλα στον μπαμπά μας στον απογευματινό του καφέ μέσα στις αυτοσχέδιες κούνιες από φρεσκοπλυμένα[…]

12/19 ΜΕΣΗΜΕΡΙ / ΑΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

  νόμιζα πως περπατούσα δίπλα σου, μα δεν πήγαινα στα ίδια μονοπάτια· φοβάμαι έλεγες πως δε θα βρεθούμε σ΄αυτή τη ζωή· χωρίς μιλιά, άκουγα τους ψιθύρους μέσα στα πεύκα, κάτω στο βυθό της θάλασσας, πάνω στις ήσυχες πέτρες· μα αλήθεια τίποτα δεν άκουγα, με υπνώτισε ο ήλιος, η θάλασσα, η ομορφιά του τόπου, σαν μια[…]

9/19 ΑΧΙΝΟΙ ΧΑΡΟΥΠΙΑ ΠΕΤΑΛΙΔΕΣ / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

  Βαθύ, Αλμύρα, Παλαιόκαστρο, η τελευταία λόγχη σ’ ένα αγκίστρι, αγκιστρωμένα καλοκαίρια, παιδικοί έρωτες, ψάρια και φύκια, λεμόνια, φραγκόσυκα, γαϊδούρια, σκορπιοί, τα φρύγανα, το μωβ και το ροζ, το σπασμένο πράσινο, το μπλε, η ψημένη γη, η μυρωδιά του πεύκου, της κοπριάς, των ορυκτών, της νυχτερίδας, η ελάχιστη επιλογή, ο κόλπος, η μεγάλη αυλή, τα[…]

6/19 ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

— αγία άννα άπνοια και η θάλασσα άσπρη, όχι διάφανη· άσπρη και ακύμαντη· στην παχιά αμμουδιά γύρω από τα γλειμμένα βράχια, όλοι σχεδόν, γυμνοί· γυμνοί και ηλικιωμένοι· με μαγιό μόνο μια οικογένεια με δύο μικρά παιδιά και ένα ζευγάρι, γύρω στα είκοσι πέντε ως τη μέση στο νερό ακίνητοι· μιλούσε ο νεαρός και η κοπέλα[…]

02/19 Ο ΞΕΝΩΝΑΣ / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

  Σ’ εκείνον τον ξενώνα, ήμασταν όλοι επισκέπτες. Στον τόπο της ησυχίας, όπου τα μεσημέρια ακούς χαρούπια να σπάνε, τα βράδια αλεπούδες να συνωμοτούν με τα ποντίκια των αγρών, τον άνεμο να σφυρίζει μέσα από τα φίλτρα των πεύκων. Εγώ, ο Νίκος, ο Αντώνης ο μικρός και ο Αντώνης ο μεγάλος, ο παππούς. Στα διπλανά[…]

01/19 Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ’ΘΕΛΑΝ / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ

    Είναι ο τόπος που θα ‘θελαν όλοι να ξεχάσουν… Οι γαλοπούλες και οι κότες που δεν πατούν στο χώμα αλλά αγνατεύουν τη θάλασσα πάνω απ’τα δέντρα. Οι άγριες αγελάδες που βόσκουν στους αμμόλοφους κουνώντας περήφανα τις φουντωτές ουρές τους. Οι ντόπιοι που καθισμένοι στο παγκάκι της πλατείας τα απογεύματα ξεμπλέκουν τα δίχτυα τους.[…]

14/17 ο χώρος μέσα μου | ρένα τσαούση

σε καινούριο χώρο – τόπο υπάρχει αμηχανία. μια δυσκολία στον ρυθμό και στη ροή. πρέπει να γνωρίσεις, να προσαρμοστείς για να υπάρξεις εν τέλει μέσα σ΄αυτόν. αδυνατώ όμως να παρακολουθήσω την διαδικασία της αλλαγής, να βιώνω και να γνωρίζω το κάθε βήμα. είναι η καθημερινή προσπάθεια που με κουράζει και με αποσυντονίζει. υπάρχουν φορές όμως[…]