επίλογος

πέσε στο χώμα τινάξου στο φως   σαν τα μυρμήγκια κουβαλούμε τις Μέρες μας τα καλοκαίρια και τους χειμώνες τα μπουμπούκια της άνοιξης το άλως του φθινοπώρου   άλλοι τις στοιβάζουν άλλοι τις σπέρνουν κι άλλοι τις καίνε που ν’ αναμετρηθείς με τον Καιρό σου θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία   μοιάζει αστείο φασκομηλιές[…]

περιεχόμενα τεύχους μηδέν

  περιεχόμενα   εισαγωγή 01 / οι πρώτοι επισκέπτες / γιώργος αγγελόπουλος 02 / τριαντατρία χρόνια / ίρις φουστέρη 03 / οι γόβες / έρη σκυργιάννη 04 / τα αετόπουλα / αρτέμης τιμασούκ 05 / οδός αιγίνης / φανή τσακιρίδου 06 / απρόσκλητη / κατερίνα σταμάτη 07 / ο δον κιχώτης της ισταμπούλ / νιόβη[…]

ταυτότητα τεύχους μηδέν

για το τεύχος μηδέν γιάννης κωσταρής και φανή τσακιρίδου στο συντονισμό και την καλλιτεχνική επιμέλεια με φωτογραφίες, σχέδια και κείμενα συμμετέχουν γιώργος αγγελόπουλος, τζέρρυ άρτις, γιώργος δημητρίου, νιόβη διατσίγκου, κωνσταντίνα ευθυμιάδου, εμμανουήλ κολοκυθάς, γιάννης κωσταρής, ελπίδα μπελάλη, μαρία παπαδοπούλου, άρης παύλος, έρη σκυριάννη, κατερίνα σταμάτη, αρτέμης τιμασούκ, φανή τσακιρίδου, ρένα τσαούση, ίρις φουστέρη διορθώσεις κειμένων[…]

17/17 εμμανουήλ κολοκυθάς | ο ήλιος του απογεύματος

Κάθε απόγευμα όταν το φως πλαγιάζει προς τη δύση πέφτει αργά και όλα τα επιχρυσαφίζει.   Στο ζεστό φως του απογεύματος καθετί καταλαγιάζει κι ας μένει στο διάφανο ποτήρι το πικρό ίζημα του ανεσυντέλεστου   Καμμιά φορά και κατ’ εξαίρεση το φως του απογεύματος δεν προσβλέπει στο ερχόμενο σκοτάδι αλλά στο αναμενόμενο μέλλον και στο[…]

16/17 ένας δρόμος που δεν τελειώνει | τζέρρυ άρτις

σηκώθηκα, πιστεύοντας πως έτσι πρέπει να κάνω, και βγήκα στο δρόμο· πουθενά για να πάω· ένας δρόμος που δεν τελειώνει ποτέ, σκέφτηκα· αυτό χρειαζόμουν· ξεκίνησα να τον βρω· διάλεξα ένα δρόμο τυχαία· μπροστά λοιπόν! πάω μπροστά· προχώρησα για λίγο· ένιωσα την ανάγκη να τρέξω, να τον τρέξω το δρόμο· να βλέπω το τέρμα πιο κοντά·[…]

14/17 ο χώρος μέσα μου | ρένα τσαούση

σε καινούριο χώρο – τόπο υπάρχει αμηχανία. μια δυσκολία στον ρυθμό και στη ροή. πρέπει να γνωρίσεις, να προσαρμοστείς για να υπάρξεις εν τέλει μέσα σ΄αυτόν. αδυνατώ όμως να παρακολουθήσω την διαδικασία της αλλαγής, να βιώνω και να γνωρίζω το κάθε βήμα. είναι η καθημερινή προσπάθεια που με κουράζει και με αποσυντονίζει. υπάρχουν φορές όμως[…]

13/17 37° 90’ Β / 22° 82’ Α εκκλησία προφήτη ηλία | γιώργος δημητρίου

Το τελευταίο διάστημα με απασχολεί και με προκαλεί η ιδέα του να αποτυπώσω, την όμορφη κι εντυπωσιακή εικόνα που δημιουργεί η αέναη κίνηση της γης σε σχέση με το νυχτερινό, έναστρο ουράνιο θόλο. Η εικόνα αυτή αποτελεί την πρώτη μου προσπάθεια, είναι μια σύνθεση 180 περίπου φωτογραφιών, σε μία. ότι ζούμε και συμβαίνει τώρα, έχει[…]

12/19 η βουτιά | μαρία παπαδοπούλου

  Παίρνω φόρα, τρέχω και πέφτω με όλο μου το βάρος στο νερό! Οι βουτιές μας είναι τα διαλείμματα ανάμεσα σε διαρκείς αναζητήσεις και επαναλήψεις. Μας ξαναθυμίζουν την απόλαυση.

11/17 Σάλτσμπουργκ μάης δυο χιλιάδες δεκατέσσερα | κωνσταντίνα ευθυμιάδου

Σε άλλο τόπο θα μπορούσε να είναι φθινόπωρο ή ακόμη και χειμώνας. Επτά βαθμοί κελσίου. Εδώ είναι άλλα τα σημάδια που σημαίνουν την αλλαγή της εποχής. Τα πουλιά που κελαηδούν ασταμάτητα, τα χρώματα στα ανθισμένα λουλούδια ακόμη και γρύλοι που τουρτουρίζουν νομίζεις από το κρύο. Σαν ένα αόρατο χέρι να έχει τοποθετήσει το ανοιξιάτικο τοπίο[…]

10/17 σπόρος μαρουλιού | άρης παύλος

Αύγουστος του δυο χιλιάδες, βρισκόμαστε στα Πομακοχώρια του νομού Ροδόπης μαζί με το Χρήστο. Έχουμε έρθει στο ‘’Χίλια’’, στα σύνορα με τη Βουλγαρία για να βιώσουμε και να φωτογραφίσουμε τους αγώνες πάλης που γίνονται στο μεγάλο πανηγύρι των Πομάκων. Ντόπιοι παλαιστές και αθλητές από τις γύρω Βαλκανικές χώρες παίρνουν μέρος στην παροδοσιακή πάλη, έθιμο που[…]

08/17 ο σ. | γιάννης κωσταρής

  όλο το πρωί ο σ. με τον φ. έπιναν μπύρες, ήταν λιακάδα και έβαλαν το τραπεζάκι στο απέναντι πεζοδρόμιο για να λιάζονται. το βράδυ ξαναήρθε, μπήκε στο μαγαζί και μου έδωσε το φάκελο με τις φωτογραφίες. διάλεξα κάποιες, στις περισσότερες ήταν με κοπέλες που έχει γνωρίσει σε μπαρ. μιλάει. η φωνή του είναι καθαρή,[…]

07/17 ο δον κιχώτης της ισταμπούλ

από τη νιόβη διατσίγκου Σε μια πόλη που η καταστολή και η αστυνομική βαρβαρότητα κάνουν όλο και πιο έντονη την αυταρχική τους παρουσία ανθίζουν λουλούδια αντίστασης. Ένα χρόνο μετά τις μέρες και τις νύχτες στο Πάρκο Γκεζί και στην πλατεία Ταξίμ, νέοι και μεγαλύτεροι που ονειρεύονται έναν κόσμο διαφορετικό αντιστέκονται δημιουργικά, καλλιεργούν τις ελπίδες τους[…]

06/17 απρόσκλητη | κατερίνα σταμάτη

Μπήκα απρόσκλητη. Δε μπόρεσα να αντισταθώ στην ανοιχτή πόρτα. Έτσι κι αλλιώς πριν απο εμένα είχαν ήδη μπεί αγρίκοι και μετά, ποντίκια, αράχνες, υγρασία και τα είχαν κάνει μαντάρα. Εγώ μπήκα με σεβασμό και ενθουσιασμό για όλα αυτά που οι άλλοι βλέπουν σαν σκουπίδια. Αυτή ήταν η σκέψη που δικαιολογούσε στο μυαλό μου την επίσκεψη-εισβολή.[…]

05/17 οδός αιγίνης | φανή τσακιρίδου

ο θείος γιώργος και η θεία ντίνα έμεναν στην κυψέλη. η θεία ντίνα κατοικεί ακόμα στο ίδιο σπίτι. κάθε δεύτερη κυριακή πηγαίναμε επίσκεψη στο σπίτι τους οικογενειακώς. ο μπαμπάς μου με τον θείο μου συζητούσαν για τα πολιτικά, εκείνη την εποχή συμφωνούσαν. η μαμά με τη θεία μου, μελετούσαν τη νέα μόδα, από τα κορίτσια[…]

04/17 τα αετόπουλα | αρτέμης τιμασούκ

  αναζητούν τον αντάρτη πατέρα τους   Θα προσπαθήσω να ανασυνθέσω εικόνες, αισθήματα από το παρελθόν, καθώς προϊούσης της ηλικίας όλα αυτά αναζητούν διέξοδο από τον τόπο που τα φύλαγα τόσα χρόνια.   Τα χρόνια της γερμανικής κατοχής δεν πέρασαν χωρίς να αφήσουν σημάδια. Τα βάσανα, η στενοχώρια, η θλίψη και η αρρώστια κατέστρεψαν την[…]

03/17 οι γοβες / έρη σκυριάννη

  Ακουστε με Ηρθε το τελος των παντων Αφηστε τις γοβες σας εδω Δε θα τις χρειαστειτε αλλο Εκει που πηγαινετε τωρα εχει λακουβες και κατσικοδρομο χωρις επιστροφη. Ευτυχως, γιατι με τις γοβες ακομα και στον καλοστρωμενο δρομο δε θα πηγαινατε και πολυ μακρια. Η ματαιοδοξια κανει το σωμα να ποναει και τωρα ελευθεροι απο[…]

02/17 τριαντατρία χρόνια | ίρις φουστέρη

    Τριαντατρία χρόνια τώρα, φιλοξενώ περαστικούς και επισκέπτες. Άλλους για λίγο, άλλους για πολύ, άλλους για πάντα. Μέσα σε ένα σώμα τόσοι μουσαφίρηδες κατρακυλάνε, σπρώχνονται, μετακινούνται. Μένει μέσα μου λίγο απ’ τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, φιλοξένησα για λίγο το παιδί μου, φιλοξενώ το σώμα του εραστή μου, τους ήχους των γειτόνων, τις[…]

01/17 οι πρώτοι επισκέπτες | γιώργος αγγελόπουλος

Οι πρώτοι επισκέπτες στο καινούργιο μου σπίτι. Οικειοποιήθηκαν ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης και το μετέτρεψαν σε χώρο στέγασης και προστασίας. Αν και κάθε φορά που μαγείρευα μάλλον μετάνιωναν την ώρα και τη στιγμή που εγκαταστάθηκαν. Μέχρι να ανοίξω τον εξαερισμό της κουζίνας όλα καλά, τιτιβίσματα, πατήματα κλπ. Μετά σιγή ιχθύος. Αλλά πιθανόν να γνωρίζουν απο[…]