#07 18/20 ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ / Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΣΟΦΙΑ

Όλη τη ζωή της δεν είχε πάει σε γιατρό, ευτυχώς η θεία μου δούλευε σε μικροβιολόγο και πού και πού της έκαναν εξετάσεις αίματος. «Όποιος μπαίνει στο νοσοκομείο, δεν ξαναβγαίνει», έλεγε η γιαγιά μου. «Τούρμπο η γρια» έλεγε η θεία μου όταν έβγαιναν οι εξετάσεις. Ώσπου στα ενενήντα τρία ήρθε διπλό το έμφραγμα. Την έσκασε[…]

#07 07/20 ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ / Johanna

Πίσω απ’ τα μεγάλα παράθυρα καθισμένη στην λευκή πολυθρόνα Αειζωία κρεμασμένη στον τοίχο μπροστά σου μια μαβιά αγριεμένη θάλασσα και πίσω ριζωμένο σε σύνθετα σχήματα ένα όμορφο δέντρο Όλα δημιουργήματα δικά σου. Γαλήνη! Το βλέμμα σου ξεκουράζεται στον απέναντι τοίχο αλλά η πάλη δεν σταματά ποτέ. ‘Όταν ο χρόνος άλλοτε σαν ασώματη θεότητα κι άλλοτε[…]

19/19 ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ / ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ

φωτογραφία γ.κωσταρής Έχω ξεχάσει πια τη μυρωδιά του μου έχει απομείνει μόνο η αίσθηση της ασφάλειας. Το σπίτι μου είχε λίγα δωμάτια στη μνήμη είναι σαν φωλιές και γω με την αδερφή μου πουλιά κάτω από την φούστα της μάνας μας δίπλα στον μπαμπά μας στον απογευματινό του καφέ μέσα στις αυτοσχέδιες κούνιες από φρεσκοπλυμένα[…]

14/14 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 53ΗΣ ΜΕΡΑΣ / ΡΕΝΑ ΤΣΑΟΥΣΗ

Ξύπνησα αργά και έμεινα σπίτι. Κοιτάω την ώρα χωρίς να μετράω τον χρόνο, μιλάω με τα λουλούδια, περιμένω την άνοιξη όπως δεν έχω περιμένει ποτέ ξανά τον ερχομό της. Αναμονή και προσμονή. Το μόνο που θα μου φέρει είναι πράσινο, φώς και ζέστη. Περιμένω λες και η ζωή μου εξαρτάται από αυτήν. Μόνο το τοπίο[…]

07/14 Ο ΣΙΜΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

  «ανάψω τη σόμπα και ακάτσω μέχρι να πάει εννιά, στο καφενείο εν κάθομαι πολλή ώρα, με τρακόσα σαράντα ευρώ σύνταξη, τι να πλερώσω… παρόλο που χτύπησα, μπορώ να δουλέψω αλλά δουλειά δεν υπάρχει· η κασέτα παίζει κανα­ρίνια να κελαϊδάνε μπας και μάθει το μικρό που έχω στο κλουβί». τα παραπάνω το χειμώνα του δύο[…]

04/14 Ι.Κ. 114 76 / ΦΑΝΗ ΤΣΑΚΙΡΙΔΟΥ

πατωματζήδες, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί· φασαρία, αστυνομία, άδεια· πόρτες, πόμολα, κλειδιά· αλλαγή διεύθυνσης, εφορίας, τράπεζας· άλλος σκλαβενίτης και νέοι γείτονες. ποιο λεωφορείο περνάει από δω; μέχρι να φτάσει η στιγμή που τα βήματα σου σε οδηγούν αυτόματα από το κρεβάτι στην τουαλέτα και από κει στην κουζίνα δεν είσαι πουθενά. πρέπει να στρώσεις πολλές φορές τραπέζι για[…]

11/16 ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΔΩ / ΤΖΕΡΡΥ ΑΡΤΙΣ

κάποιος ήταν εδώ δεν τον είδα αλλά ξέρω βλέπω τη ζωή που άφησε πίσω του   κάποιος ήταν εδώ ήπιε τον καφέ μου ξυρίστηκε στο μπάνιο μου κάπνισε τα τσιγάρα μου χρησιμοποίησε την οδοντόβουρτσά μου   κάποιος ήταν εδώ…

08/16 ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΚΛΕΙΔΙΩΝ

μεταξύ δέκα και μισή με έντεκα στους διαδρόμους της πολυκατοικίας ξεκινά το παιχνίδι των κλειδιών στις εξώπορτες των διαμερισμάτων· είναι η ώρα που καποιοι φεύγουν για νυχτερινές βάρδιες και η ώρα που οι άνθρωποι της νύχτας ξεκινούν τη μέρα τους. για τους περισσότερους, είναι η ώρα της επιστροφής, η ώρα που κλειδώνουν για να νιώσουν[…]

17/17 εμμανουήλ κολοκυθάς | ο ήλιος του απογεύματος

Κάθε απόγευμα όταν το φως πλαγιάζει προς τη δύση πέφτει αργά και όλα τα επιχρυσαφίζει.   Στο ζεστό φως του απογεύματος καθετί καταλαγιάζει κι ας μένει στο διάφανο ποτήρι το πικρό ίζημα του ανεσυντέλεστου   Καμμιά φορά και κατ’ εξαίρεση το φως του απογεύματος δεν προσβλέπει στο ερχόμενο σκοτάδι αλλά στο αναμενόμενο μέλλον και στο[…]

06/17 απρόσκλητη | κατερίνα σταμάτη

Μπήκα απρόσκλητη. Δε μπόρεσα να αντισταθώ στην ανοιχτή πόρτα. Έτσι κι αλλιώς πριν απο εμένα είχαν ήδη μπεί αγρίκοι και μετά, ποντίκια, αράχνες, υγρασία και τα είχαν κάνει μαντάρα. Εγώ μπήκα με σεβασμό και ενθουσιασμό για όλα αυτά που οι άλλοι βλέπουν σαν σκουπίδια. Αυτή ήταν η σκέψη που δικαιολογούσε στο μυαλό μου την επίσκεψη-εισβολή.[…]

05/17 οδός αιγίνης | φανή τσακιρίδου

ο θείος γιώργος και η θεία ντίνα έμεναν στην κυψέλη. η θεία ντίνα κατοικεί ακόμα στο ίδιο σπίτι. κάθε δεύτερη κυριακή πηγαίναμε επίσκεψη στο σπίτι τους οικογενειακώς. ο μπαμπάς μου με τον θείο μου συζητούσαν για τα πολιτικά, εκείνη την εποχή συμφωνούσαν. η μαμά με τη θεία μου, μελετούσαν τη νέα μόδα, από τα κορίτσια[…]

02/17 τριαντατρία χρόνια | ίρις φουστέρη

    Τριαντατρία χρόνια τώρα, φιλοξενώ περαστικούς και επισκέπτες. Άλλους για λίγο, άλλους για πολύ, άλλους για πάντα. Μέσα σε ένα σώμα τόσοι μουσαφίρηδες κατρακυλάνε, σπρώχνονται, μετακινούνται. Μένει μέσα μου λίγο απ’ τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, φιλοξένησα για λίγο το παιδί μου, φιλοξενώ το σώμα του εραστή μου, τους ήχους των γειτόνων, τις[…]

01/17 οι πρώτοι επισκέπτες | γιώργος αγγελόπουλος

Οι πρώτοι επισκέπτες στο καινούργιο μου σπίτι. Οικειοποιήθηκαν ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης και το μετέτρεψαν σε χώρο στέγασης και προστασίας. Αν και κάθε φορά που μαγείρευα μάλλον μετάνιωναν την ώρα και τη στιγμή που εγκαταστάθηκαν. Μέχρι να ανοίξω τον εξαερισμό της κουζίνας όλα καλά, τιτιβίσματα, πατήματα κλπ. Μετά σιγή ιχθύος. Αλλά πιθανόν να γνωρίζουν απο[…]