ΘΕΜΑ ΟΙ ΦΙΛΟΙ / άρης παύλος / η κοριτσοπαρέα

μνήμες ή τωρινές σκέψεις ο χρόνος άχρονος σπίθα ζωής που φαίνεται στο βλέμμα στα δάχτυλα στο χαμόγελο η κοριτσοπαρέα . . . και η δική μας μοίρα αναπόφευκτη στη λαίμαργη χοάνη του χρόνου

#07 12/20 ΦΑΝΗ ΤΣΑΚΙΡΙΔΟΥ / ΔΕΡΜΑ

ξαναχτίζουμε με τη βοήθεια της μνήμης τον εαυτό μας την αυλή του σπιτιού μας τους έρωτές μας το δέρμα μας επιτέλους μπορούμε να ζήσουμε τη νεότητα όπως μας βολεύει γιατί τα νιάτα στην ώρα τους είναι σκληρά και άγρια αλλά έχουν ωραίο δέρμα νέο και άφθαρτο όσο περνούν τα χρόνια πάμε όλο και πιο πίσω[…]

19/19 ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ / ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ

φωτογραφία γ.κωσταρής Έχω ξεχάσει πια τη μυρωδιά του μου έχει απομείνει μόνο η αίσθηση της ασφάλειας. Το σπίτι μου είχε λίγα δωμάτια στη μνήμη είναι σαν φωλιές και γω με την αδερφή μου πουλιά κάτω από την φούστα της μάνας μας δίπλα στον μπαμπά μας στον απογευματινό του καφέ μέσα στις αυτοσχέδιες κούνιες από φρεσκοπλυμένα[…]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

ο μιχάλης έφυγε αρχές μαρτίου· καθάρισαν το εργαστήριό του από τα άχρηστα και τα μετέφεραν στο χώρο εναπόθεσης σκουπιδιών έξω από το χωριό. πρέπει να ήταν πολλά πράγματα γιατί κάποια σκορπίστηκαν απέξω· τα περισσότερα, αντικείμενα που είχε λήξει η χρήση τους, είχε τελειώσει ο ενεργός κύκλος της ζωής τους κι ο ιδιοκτήτης τους μάλλον από[…]

11/14 ΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΙΝΕ / ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

θυμάμαι, πὼς χθὲς τὸ σούρουπο βρέθηκα ξαφνικὰ ἀπεναντι ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν εἰκόνα. σταμάτησα τὸ βιαστικὸ μου περπάτημα καὶ ἀφέθηκα στὴ φωτεινὴ στιγμή. φέρνοντας στὴ μνήμη τὸ γεγονὸς εἶναι σχεδὸν σὰ νὰ μὴν ἔγινε. στάθηκα. φωτίστηκα. ἔκανα μερικὰ βήματα πιὸ κοντὰ σ᾽ αὐτὸ ποὺ εἶδα, καὶ προσπάθησα νὰ κλέψω τὴν αἴσθηση τῆς στιγμῆς στὴν φωτογραφικὴ ἀποτύπωση.[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

λοιπόν… πώς είναι στο χωριό; πώς να είναι στο χωριό αν δεν το πιστέψεις το χωριό δεν υπάρχει και τότε δεν υπάρχει τίποτα μονάχα εσύ σ’ένα έρημο τοπίο σε μια θάλασσα σκόνης αν πάλι το πιστέψεις το χωριό υπάρχει αλλά τότε, αναπόφευκτα χωριό είσαι εσύ έχεις ένα όνομα το σώμα σου εργαλείο το βλέμμα σου[…]

10/16 ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΩ / ΑΡΤΕΜΗΣ ΤΙΜΑΣΟΥΚ

Σήμερα κάτι έλειπε, δεν ήμουν εκεί για πολλούς ανθρώπους. Δεν έχω πια τίποτα να πω, μονάχα να θυμάμαι κι όμως, μόλις αρχίζω να μαθαίνω να μιλώ. Στην αρχή με κραυγές απελπισίας, μετά με πραγματικές λέξεις, που απαδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου πραγματικές. Επιστρέφω ξανά στις κραυγές μου. Βλέπω το άγαλμα του εαυτού μου στημένο σε[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

    τα χελιδόνια σκίζουν κοφτά τον ουρανό καμπάνες, αέρας, τιτιβίσματα το φως του απογεύματος ζεσταίνει εικοσιπέντε αιώνες αυτής της πόλης   χωρίς ευχές και δίχως νοσταλγία θα αφήσουμε το αίνιγμά μας και θα σταθούμε μαζί με το σώμα μας εμείς που αγαπήσαμε την αγάπη θα σταθούμε και θα δούμε τον εαυτό μας τοπίο μέσα[…]

18/19 Η ΧΑΡΑ / ΑΡΤΕΜΗΣ ΤΙΜΑΣΟΥΚ

  δίχως να τη θες, μέσα από αρώματα και πικρά δάκρυα για μεγάλους ανθρώπους, εκεί αμυδρά, εμφανίζεται για να σε ταράξει. μες στις γκρίζες και βροχερές ημέρες, η χαρά, μια αίσθηση κελαηδίσματος απομακρυσμένη πια από το καλοκαίρι, έρχεται στο πλάι μου και δένει άγκυρα. ακρίδες και μικροσκοπικά μανταρίνια, σαξόφωνα και τρομπέτες. μαύρη μουσική από τρομπέτες. κατασκευάζοντας[…]

12/19 ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

Μεσημέρι μες στο κατακαλόκαιρο κι ο Ιούλιος να διαφεντεύει τον χρόνο. Έχω τα παραθυρόφυλλα τραβηγμένα έτσι ώστε να μπαίνει λιγοστό το φως μόνο από μια μικρή χαραμάδα και τις γρίλιες. Λίγο πριν τη μεσημεριανή ανάπαυλα, φτιάχνω το σκηνικό. Όχι για να κοιμηθώ, μα για να απολαύσω τούτη την ώρα που έχει κάτι ξεχωριστό. Η ζέστη[…]

10/19 ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ / ΛΙΖΗ ΠΙΣΤΟΛΑ

  προσπαθώ να θυμηθώ αν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας… αδύνατον… το μυαλό μου είναι καρφωμένο στα τελευταία λόγια. χειμώνας θα ήταν, είχα κλείσει το παράθυρο. μα καλά, δεν θυμάμαι αν κρύωνα; το σώμα μου είχε μουδιάσει και στεκόταν αποσβολωμένο στο κενό. το μυαλό μου είχε κολλήσει στην πρώτη εικόνα, στην πρώτη εικόνα από σένα που[…]

04/19 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ

      είναι κάτι παλιό που προσπαθώ να θυμηθώ, να βάλω τις λέξεις στην σειρά, να το πάρω από την αρχή, να βρώ το τέλος, μέσα στη μνήμη, σε ότι έχει απομείνει· φτιάχνω ιστορίες, συνδυάζω ανάσες και βήματα.   Ήταν την άνοιξη, στο χωριό, μετά το φαγητό, βόλτα στην πλατεία. Την φωτογραφία την τράβηξε[…]

01/19 Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ’ΘΕΛΑΝ / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ

    Είναι ο τόπος που θα ‘θελαν όλοι να ξεχάσουν… Οι γαλοπούλες και οι κότες που δεν πατούν στο χώμα αλλά αγνατεύουν τη θάλασσα πάνω απ’τα δέντρα. Οι άγριες αγελάδες που βόσκουν στους αμμόλοφους κουνώντας περήφανα τις φουντωτές ουρές τους. Οι ντόπιοι που καθισμένοι στο παγκάκι της πλατείας τα απογεύματα ξεμπλέκουν τα δίχτυα τους.[…]

16/17 ένας δρόμος που δεν τελειώνει | τζέρρυ άρτις

σηκώθηκα, πιστεύοντας πως έτσι πρέπει να κάνω, και βγήκα στο δρόμο· πουθενά για να πάω· ένας δρόμος που δεν τελειώνει ποτέ, σκέφτηκα· αυτό χρειαζόμουν· ξεκίνησα να τον βρω· διάλεξα ένα δρόμο τυχαία· μπροστά λοιπόν! πάω μπροστά· προχώρησα για λίγο· ένιωσα την ανάγκη να τρέξω, να τον τρέξω το δρόμο· να βλέπω το τέρμα πιο κοντά·[…]

02/17 τριαντατρία χρόνια | ίρις φουστέρη

    Τριαντατρία χρόνια τώρα, φιλοξενώ περαστικούς και επισκέπτες. Άλλους για λίγο, άλλους για πολύ, άλλους για πάντα. Μέσα σε ένα σώμα τόσοι μουσαφίρηδες κατρακυλάνε, σπρώχνονται, μετακινούνται. Μένει μέσα μου λίγο απ’ τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, φιλοξένησα για λίγο το παιδί μου, φιλοξενώ το σώμα του εραστή μου, τους ήχους των γειτόνων, τις[…]