#07 19/20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ / The Architects of Time

Κουρασμένα κτήρια, λερωμένα από την πολυκαιρία και τη μούχλα. Λιγδωμένες πόρτες, με στάμπες και σημάδια χρήσης. Το κοντινό σουβλατζίδικο τσικνίζει το δίπλα καφενείο σε μια αλληλένδετη σχέση. Σε λερώνω―με λερώνεις. Από μια ηλικία και πέρα δε σε ενδιαφέρει η εξωτερική εμφάνιση ούτε η δική σου ούτε των κτηρίων. Τα τελευταία είναι σαν τους ανθρώπους, αφημένα.[…]

#07 12/20 ΦΑΝΗ ΤΣΑΚΙΡΙΔΟΥ / ΔΕΡΜΑ

ξαναχτίζουμε με τη βοήθεια της μνήμης τον εαυτό μας την αυλή του σπιτιού μας τους έρωτές μας το δέρμα μας επιτέλους μπορούμε να ζήσουμε τη νεότητα όπως μας βολεύει γιατί τα νιάτα στην ώρα τους είναι σκληρά και άγρια αλλά έχουν ωραίο δέρμα νέο και άφθαρτο όσο περνούν τα χρόνια πάμε όλο και πιο πίσω[…]