#07 19/20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ / The Architects of Time

Κουρασμένα κτήρια, λερωμένα από την πολυκαιρία και τη μούχλα. Λιγδωμένες πόρτες, με στάμπες και σημάδια χρήσης. Το κοντινό σουβλατζίδικο τσικνίζει το δίπλα καφενείο σε μια αλληλένδετη σχέση. Σε λερώνω―με λερώνεις. Από μια ηλικία και πέρα δε σε ενδιαφέρει η εξωτερική εμφάνιση ούτε η δική σου ούτε των κτηρίων. Τα τελευταία είναι σαν τους ανθρώπους, αφημένα.[…]

03/16 Ο ΜΕΜΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

γεννήθηκα στο χωριό μαμάι έξω από το τεπελένι, ήμουν ο πρώτος που έφυγα από το χωριό μου, το ενενήντα ένα. φεύγαμε με φίλους, με παρέες, πέντε, έξι, δέκα, μας πιάναν στα σύνορα, μας γυρνούσαν πίσω αλλά φτάσαμε και μέχρι την καρδίτσα· περπατούσαμε και έξι μέρες. ήθελα να φύγω γιατί ακούγαμε ότι κάτι γίνεται έξω, χωρίς[…]