09/17 ΣΠΙΤΙ ΔΙΧΩΣ ΤΟΙΧΟΥΣ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

Σπίτι δίχως τοίχους Κι εγώ λέω σε σας ανάμεσα, στους ξεχωριστούς ξεχωριστός: Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια, ούτε τσαντίρια· στο μεγάλο αφεντοπάλατο της πλάσης μια μονάκριβη σκεπή μου· ο ουρανός! Κ. Παλαμάς Λέω…πως σπίτι είναι η αίσθηση του να ανήκεις. Η δυνατότητα να αισθάνεσαι σταθερότητα μέσα σε μια ζωή που μόνο από διαρκή κίνηση χαρακτηρίζεται. Μια[…]

05/17 ΠΑΣΓΟΥΟΡΤ / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ

Το σπίτι Το σπίτι, είναι πάντα σπίτι και τα σπίτια τ’ αγαπάς κι ας σε προδίδουν. Συμβαίνει συχνά Οι τοίχοι ξεφλουδίζουν ξερνούν τη μπογιά τα παράθυρα τρίζουν αρνούνται να κλείσουν τα νερά ξεπηδούν κρυφά από τους σάπιους σωλήνες διεισδύουν ύπουλα στα θεμέλια. Η υγρασία οργιάζει τη νύχτα. ενώ εσύ κοιμάσαι ήσυχα στο σπίτι σου το[…]

03/19 ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

  είτε ριζωμένοι στον ίδιο τόπο, είτε περιπλανώμενοι, σαν τους σπόρους φυτρώνουμε, αναζητώντας χώμα και νερό για να καρπίσουμε· είμαστε φτιαγμένοι από την πρώτη ύλη του σύμπαντος· είμαστε εμείς, οι άνθρω- ποι, η ουτοπία της εξέλιξης, η καταστροφή και η γιορτή της ζωής. κάθε τόπος, κάθε σημείο της γης μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και ομορφιά,[…]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

η πληθώρα των φωτογραφιών, που παράγονται με όλους τους τρόπους καταγραφής εικόνων, τις περισ­σότερες φορές είναι πρόχειρα αποτυπώματα της τεχνολογίας και των βιαστικών μας αισθημάτων· σημειώσεις του εφήμερου και της ανάγκης μας να επιβεβαιώσουμε την παρουσία μας – ήμουν και ‘γώ εκεί – προκαθορίζοντας τον τρόπο ανάγνωσης τους. η συγκίνηση έτσι κι αλλιώς έχει να[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

εδώ τριγυρισμένος απ’ τη θάλασσα τους αγέλοπους και τις πέτρες τέσσερα επί τέσσερα οι άνθρωποι βενζινοκίνητοι, το βλέμμα αστραπή με λέιζερ ρίχνουν τα δέντρα σπέρνουν με λάστιχα τον κάμπο κουρεύονται με χορτοκοπτικά παίζουν χαρτιά και τηλεόραση στο καφενείο ξύνουνε οι κουτοί την πονηριά σαν να ‘ναι μαστιχόδεντρο η σκέψη βαλκανιζατέρ η γη αριθμός τηλεφώνου γύρω[…]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

    τα χελιδόνια σκίζουν κοφτά τον ουρανό καμπάνες, αέρας, τιτιβίσματα το φως του απογεύματος ζεσταίνει εικοσιπέντε αιώνες αυτής της πόλης   χωρίς ευχές και δίχως νοσταλγία θα αφήσουμε το αίνιγμά μας και θα σταθούμε μαζί με το σώμα μας εμείς που αγαπήσαμε την αγάπη θα σταθούμε και θα δούμε τον εαυτό μας τοπίο μέσα[…]

11/19 ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ / ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΝΗΣ

  μοιρασμένη τα τελευταία πέντε χρόνια σε στιγμές σκόνης στον κόσμο, στον κόσμο παντού εκτός από δω.   παλεύει με τη θάλασσα σαν γυναίκα, ξυπνά τα πρωινά σαν κορίτσι. ψάχνει σβηστούς ορίζοντες, τους περπατά μια με τη σκιά της, μια μόνη. είναι πολλές φορές ανοιξη και δαγκώνει τα μάρμαρα περιμένοντας να ματώσουν. αγαπά τους δολοφόνους[…]

επίλογος

πέσε στο χώμα τινάξου στο φως   σαν τα μυρμήγκια κουβαλούμε τις Μέρες μας τα καλοκαίρια και τους χειμώνες τα μπουμπούκια της άνοιξης το άλως του φθινοπώρου   άλλοι τις στοιβάζουν άλλοι τις σπέρνουν κι άλλοι τις καίνε που ν’ αναμετρηθείς με τον Καιρό σου θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία   μοιάζει αστείο φασκομηλιές[…]