ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ | 11/17 | ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ

Τα παιχνίδια σαν υποκατάστατα χαμένων παραδείσων. Της μήτρας σαν παράδεισος. Ενθύμια μεγαλείων και προσωπικών στιγμών. Και τώρα που τα λάφυρα έχουν κερδηθεί και μένουν σκονισμένα, τι θα κάνεις; Παίξε! ‘Ωσπου να τελειώσει ο χρόνος. Μέχρι το τέλος του κόσμου ή ακόμα καλύτερα μέχρι ο χρόνος να γίνει άχρονος. Δες το και απο μόνος σου απο[…]

οι φίλοι | 11/16 | χάρτινο μήνυμα | κωνσταντίνος μπερδέκλης

Ένα για μένα… Όσο πετούσες χαρταετούς οι άλλοι σχεδίαζαν διεξοδικά τα επόμενα βήματα της ζωής τους με το απώτερο αφήγημα ότι η ζωή θα είναι μαγική και στρωμένη, η αγάπη αιώνια και η ελπίδα θα πεθαίνει πάντα τελευταία. Με το τελευταίο να γκρεμίζει όλα τα προηγούμενα… Και ένα για σένα… Δεν σε ζηλεύω μικρέ άνθρωπε[…]

#07 19/20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ / The Architects of Time

Κουρασμένα κτήρια, λερωμένα από την πολυκαιρία και τη μούχλα. Λιγδωμένες πόρτες, με στάμπες και σημάδια χρήσης. Το κοντινό σουβλατζίδικο τσικνίζει το δίπλα καφενείο σε μια αλληλένδετη σχέση. Σε λερώνω―με λερώνεις. Από μια ηλικία και πέρα δε σε ενδιαφέρει η εξωτερική εμφάνιση ούτε η δική σου ούτε των κτηρίων. Τα τελευταία είναι σαν τους ανθρώπους, αφημένα.[…]