#07 συντελεστες

για το τεύχος μηδέν επτά στο συντονισμό και την καλλιτεχνική επιμέλεια γιάννης κωσταρής και φανή τσακιρίδου με εικόνες και κείμενα συμμετέχουν άννα γιαρμενίτη, γιώργος δαμαλάς, γιάννης κωσταρής, ανθή μάρα, ελπίδα μπελάλη, κωνσταντίνος μπερδεκλής, ειρήνη ντάλη, φραντζέσκα ντόγκα, αλεξάνδρα σαλίμπα, δήμητρα σκανδάλη, κατερίνα σουγιουλτζή, σωφρόνιος σωφρονίου, αρτέμης τίμασουκ,φανή τσακιρίδου, σοφία φιλέα, ιωάννα χρήστου, αναστασία χρόνη διορθώσεις[…]

ΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΤΕΥΧΟΣ ΜΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

φάννυ και αλέξανδρος γιαγιά θέατρο μεσοπόλεμος εκδρομή ρεμπέτης νεοκλασικό εφημερίς εστία νιού γιόρκ φιλενάδες φιλμ κορίτσι χέρια μπάρμυ ύπνος μπέρκμαν ηλιοθεραπεία θάλασσα χρόνος βοσκός βλέμμα ποπ αρτ αθήνα πιεσόμετρο οι φίλοι τηλεόραση βαπόρι

#07 20/20 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ / ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ο πατέρας μου γέρασε η μάνα μου μεγάλωσε κι εγώ μεγάλωσα μεγάλωσα βλέποντας τους άλλους και δεν πρόλαβα δεν πρόλαβα να φύγω να φύγω πριν με πνίξει πριν με πνίξει η βουή η βουή της σιωπής όλοι στο χωριό κινούνται κουτουλούν στις πέτρες κλαδεύουν φυτεύουν χτίζουν κυνηγούν φωνάζουν γελούν βρίζουν δέρνουν αλλά όλα είναι ακίνητα[…]

#07 19/20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ / The Architects of Time

Κουρασμένα κτήρια, λερωμένα από την πολυκαιρία και τη μούχλα. Λιγδωμένες πόρτες, με στάμπες και σημάδια χρήσης. Το κοντινό σουβλατζίδικο τσικνίζει το δίπλα καφενείο σε μια αλληλένδετη σχέση. Σε λερώνω―με λερώνεις. Από μια ηλικία και πέρα δε σε ενδιαφέρει η εξωτερική εμφάνιση ούτε η δική σου ούτε των κτηρίων. Τα τελευταία είναι σαν τους ανθρώπους, αφημένα.[…]

#07 18/20 ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΕΑ / Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΣΟΦΙΑ

Όλη τη ζωή της δεν είχε πάει σε γιατρό, ευτυχώς η θεία μου δούλευε σε μικροβιολόγο και πού και πού της έκαναν εξετάσεις αίματος. «Όποιος μπαίνει στο νοσοκομείο, δεν ξαναβγαίνει», έλεγε η γιαγιά μου. «Τούρμπο η γρια» έλεγε η θεία μου όταν έβγαιναν οι εξετάσεις. Ώσπου στα ενενήντα τρία ήρθε διπλό το έμφραγμα. Την έσκασε[…]

#07 17/20 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΟΥΓΙΟΥΛΤΖΗ / ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Αυτό που πραγματικά πρωταγωνιστεί στα πορτρέτα ηλικιωμένων είναι το βαθύ, διαπεραστικό τους βλέμμα. Τέτοια ειλικρίνια, τέτοιο βάθος δεν το συναντάς εύκολα σε άλλα βλέμματα, εκτός ενδεχομένως από εκείνα των βρεφών. Μοιάζει σα να κοιτάνε εσένα, λες και δε μεσολαβεί η μηχανή. Σα να αδιαφορούν αλλαζονικά για το αποτέλεσμα.

#07 16/20 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ / ΤΗΣ ΝΙΔΑΣ ΟΙ ΒΟΣΚΟΙ

χίλια τετρακόσια μέτρα πάνω από τη θάλασσα δέκα χιλιάδες πρόβατα τρώνε το χορτάρι του οροπεδίου παράγοντας το παχύ τους γάλα και δεκάδες τουρίστες επισκέπτονται καθημερινά το ιδαίον άντρον, τη σπηλιά που γεννήθηκε ο δίας. ανάμεσά τους μετέωρη η ταβέρνα του στελή, όπου πηγαίνουν οι τουρίστες για νερό και τουαλέτα και οι βοσκοί γιατί εκεί είναι[…]

#7 15/20 EΛΠΙΔΑ ΜΠΕΛΑΛΗ / ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

γνώση εμπειρία αισθήσεις την αίσθηση του κενού την έχει το μάτι όταν αυτό δε συμβαίνει σημαίνει πως λειτουργούν όλες οι αισθήσεις εντύπωση χρόνος ο προσωπικός χρόνος του καθενός στο άπειρο

#07 14/20 ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΗ / ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ξέρω πολλά για κείνον. Όχι όλα ίσως και δε με πειράζει, γιατί μπορώ έτσι να τα φαντάζομαι καλύτερα, να τους δίνω τις δικές μου διαστάσεις. Γράφω μ’ ένα στυλό που μου χάρισε, που του πήρα σχεδόν, γιατί ποτέ του δεν ήταν δεμένος με τα υλικά. Σαράντα χρόνια στη θάλασσα, του άρεσε πάντα να την ταξιδεύει[…]

#07 12/20 ΦΑΝΗ ΤΣΑΚΙΡΙΔΟΥ / ΔΕΡΜΑ

ξαναχτίζουμε με τη βοήθεια της μνήμης τον εαυτό μας την αυλή του σπιτιού μας τους έρωτές μας το δέρμα μας επιτέλους μπορούμε να ζήσουμε τη νεότητα όπως μας βολεύει γιατί τα νιάτα στην ώρα τους είναι σκληρά και άγρια αλλά έχουν ωραίο δέρμα νέο και άφθαρτο όσο περνούν τα χρόνια πάμε όλο και πιο πίσω[…]

#07 10/20 ΑΝΝΑ ΓΙΑΡΜΕΝΙΤΗ

  νομίζεις περπατάει· σκιά είναι, από αυτούς που μπαίνουν και βγαίνουν είναι το σημάδι στο δρόμο, στο τζάμι, στο χαρτί· δεν περπατάει σκιά είναι.

#07 09/20 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΑΛΑΣ / ΣΧΕΔΟΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Τί νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε από τη γη! Κ. Καρυωτάκης   Είναι πολλοί. Τους ακούς με υπομονή σημειώνοντας στο τετράδιο. Προσπαθείς απλά να γράψεις χωρίς να βγάλεις συμπεράσματα, άλλωστε υπάρχει χρόνος να το κάνεις αυτό μετά. Για αυτούς υπάρχει χρόνος άραγε; ―Αναρωτιέσαι[…]

#07 08/20 αναστασία χρόνη / παλιό σκαρί

Θυμάσαι που, μόλις έφτανε η Παρασκευή, εμφανιζόμουν στο κατώφλι σου για να περάσω με ‘σένα και τον παππού το σαββατοκύριακο, κι ήταν τούτο αδιαπραγμάτευτο για ‘μενα. Nτυνόμουν τα καλά σου ρούχα, τα κυριακάτικα κι όλοι μαζί παίζαμε τους εαυτούς μας στο πιο όμορφο παιγνίδι. Κι ύστερα που μεγάλωσα μ’ έβλεπες καμιά φορά να έχω εκείνο[…]

#07 07/20 ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ / Johanna

Πίσω απ’ τα μεγάλα παράθυρα καθισμένη στην λευκή πολυθρόνα Αειζωία κρεμασμένη στον τοίχο μπροστά σου μια μαβιά αγριεμένη θάλασσα και πίσω ριζωμένο σε σύνθετα σχήματα ένα όμορφο δέντρο Όλα δημιουργήματα δικά σου. Γαλήνη! Το βλέμμα σου ξεκουράζεται στον απέναντι τοίχο αλλά η πάλη δεν σταματά ποτέ. ‘Όταν ο χρόνος άλλοτε σαν ασώματη θεότητα κι άλλοτε[…]

#07 06/20 ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΛΗ / ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Οι γυναίκες στο χωριό φοράνε αταίριαστα ρούχα Χήρες με μαύρα Χήρες με χρωματιστά Μοσχοβολάνε μυρτώ και μοσχοσάπουνο Μαζεύονται και μιλούν με τα βλέμματα στραμμένα στο δρόμο, στον περαστικό Ανταλλάσσουν μυστικά μαγειρικής και γκρινιάζουν για τα παιδιά τους Ανικανοποίητες που δεν παντρεύτηκαν ακόμα, ή που παντρεύτηκαν Κρατούν μικρά πορτοφόλια Μελαγχολούν Λησμονούν τη χαμένη νιότη Δείχνουν να[…]

#07 05/20 ΣΩΦΡΟΝΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ / ΟΡΕΙΝΟ ΧΩΡΙΟ ΑΣΚΑΣ, ΚΥΠΡΟΣ, 2016

Μιὰ ἄλλη εἶπε ὅτι ὁ δικός της παπποὺς συνήθιζε νὰ τὰ κάνει πάνω του. Τόσο πολὺ εἶχε μπουχτίσει τὸ ξεσκάτισμα, ποὺ μιὰ μέρα τὸν ἀνάγκασε νὰ κατεβάσει τὰ παντελόνια καὶ νὰ βγεῖ στὸν κῆπο γιὰ νὰ τοῦ ρίξει νερὸ μὲ τὴ μάνικα Μερικά ἀποσπάσματα συνεντεύξεων ἀπὸ γυναῖκες ποὺ δούλευαν ὡς βοηθοὶ ἡλικιωμένων ἦταν ἀρκετὰ γιὰ[…]

#07 04/20 ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΣΑΛΙΜΠΑ / ΙΩΣΗΦ Ο ΚΟΥΡΕΥΣ

μέρος πρώτο Το παλιό σπίτι της γιαγιάς και του παππού στα Πατήσια, έμοιαζε με πύργο. Βλέπαμε όλο τον κάμπο, την Πάρνηθα ακόμα και τα αεροπλάνα που απογειώνονταν από το Τατόι. Τις Κυριακές μαζευόμασταν τουλάχιστον είκοσι άτομα για το οικογενειακό τραπέζι. Η Γκιοβάνα ετοίμαζε ροστ μπίφ ή παστιτσάδα. Οι θείτσες μας, Έλσα και Φόφη προσέφεραν τις[…]

#07 03/20 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ / ΑΛΕΚΟΣ Ο ΜΠΑΤΙΡΗΣ

  _αλέκος ο μπατίρης για να τον βρούμε περάσαμε πριν από το μπαρ της Τζένης, το παλιότερο στέκι της πόλης. «έρχεται από δω κάθε μέρα, πέρασε το πρωί, τώρα θα είναι στο σπίτι του, θα σας δείξει φωτογραφίες». το μικρό δωμάτιο με το παράθυρο προς το δρόμο είναι ο κόσμος του· τραπέζι, κρεβάτι, τηλεόραση, τα[…]

#07 02/20 ΕΙΣΑΓΩΓΗ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι συχνά αναφέρουν και αναπολούν τη νιότη τους· συνήθως μιλούν για το παρελθόν, τότε που ήταν νέοι. πολλοί από αυτούς ακόμα εργάζονται, αρκετοί ―ή μήπως όλοι;― δεν θέλουν να το πιστέψουν ότι γέρασαν. σε όλους κάτι έχει μείνει από την ορμή της νιότης· όσο κι αν έχουν κυρτώσει από την πάλη της[…]