ΕΠΙΛΟΓΟΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

    τα χελιδόνια σκίζουν κοφτά τον ουρανό καμπάνες, αέρας, τιτιβίσματα το φως του απογεύματος ζεσταίνει εικοσιπέντε αιώνες αυτής της πόλης   χωρίς ευχές και δίχως νοσταλγία θα αφήσουμε το αίνιγμά μας και θα σταθούμε μαζί με το σώμα μας εμείς που αγαπήσαμε την αγάπη θα σταθούμε και θα δούμε τον εαυτό μας τοπίο μέσα[…]

19/19 ΛΙΜΑΝΙΑ ΘΑΛΑΣΣΕΣ / ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΣΑΛΑΜΑΝΟΥ

    καράβια στη σειρά, on the road ή αρόδου, ενώ οι βατσιμάνηδες περιμένουν ακόμα έξω από το πόρτ οφ ομπίντος για το πότε θα δέσουν στο λιμάνι. Ο μαΐστρος, ο λεβάντες, ο γαρμπής, ο πουνέντες, ο γραίγος, ο σιρόκος, η τραμουντάνα, η όστρια. άραγε, εσένα πού σε βρήκαν τα μελτέμια του κόσμου; σε ποια μικρά και μεγάλα λιμάνια[…]

18/19 Η ΧΑΡΑ / ΑΡΤΕΜΗΣ ΤΙΜΑΣΟΥΚ

  δίχως να τη θες, μέσα από αρώματα και πικρά δάκρυα για μεγάλους ανθρώπους, εκεί αμυδρά, εμφανίζεται για να σε ταράξει. μες στις γκρίζες και βροχερές ημέρες, η χαρά, μια αίσθηση κελαηδίσματος απομακρυσμένη πια από το καλοκαίρι, έρχεται στο πλάι μου και δένει άγκυρα. ακρίδες και μικροσκοπικά μανταρίνια, σαξόφωνα και τρομπέτες. μαύρη μουσική από τρομπέτες. κατασκευάζοντας[…]

17/19 ΠΑΛΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ / ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΑΡΟΥΧΑ

Μέσα από τα σκονισμένα τζάμια του αυτοκινήτου προσπερνούμε την αρχαία πόλη της Ιεριχούς και τα σημεία ελέγχου· διασχίζουμε την έρημο. Το ταξίδι από την Ιερουσαλήμ στη Μασάντα περνάει από τα παλαιστινιακά στα ισραηλινά εδάφη μέσα από ένα άγριο, βιβλικό τοπίο. Ζέστη που αποκοιμίζει, κάκτοι και θολοί αντικατοπτρισμοί δίπλα στη Νεκρά Θάλασσα, διαδρομή στο χαμηλότερο σημείο[…]

16/19 Ο PAUL ΣΤΟΙΒΑΖΕΙ ΠΕΤΡΕΣ / ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ

    «Όπως πάσαι αι Κυκλάδες και η Αμοργός είνε νήσος ορεινή καί τραχεία. Τρεις κυρίως κορυφαί ορέων διακρίνονται καθ’όλον το μήκος της νήσου…εν μέσω η του Προφήτου Ηλίου, ύψους περίπου 725 μέτρων… Εκ της κορυφής του όρους τούτου, ένθα ο ναΐσκος του Προφήτου Ηλίου, ως από σκοπιάς υψηλοτάτης, εκτείνεται μαγευτικόν πανόραμα και γραφικώτατον επί[…]

15/19 ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ / ΑΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

  Ανοιχτήκαμε με το Μαρία στη θάλασσα για βραδυνό ψάρεμα. Αυγουστιάτικη ζέστη με λίγη υγρασία, πλέουμε με το απαλό λίκνισμα που μόνο τα μεγάλα καΐκια έχουν. Στη μέση της νύχτας ανάβουν οι μηχανές. Ο Ταχά, o Αραμπί, o Αχμέτ, o Ιμπραήμ και o Ρόζι ανεβαίνουν από την κοιλιά του σκάφους. Ο Νίκος, ο καπετάνιος με[…]

14/19 Κ.Τ.Ε.Λ. / ΤΖΕΡΡΥ ΑΡΤΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΟΥΣΩ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

    «Το λεωφορείο των 5 αναχωρεί. Παρακαλούνται οι επιβάτες να επιβιβαστούν.» Κοιτάζω. -Παρεκτός αν είναι μουνόψειρα. -Μα τότε η ανθρωπότητα θα μπορούσε να ανασυσταθεί! * Χαμογελάω κι ανεβαίνω στο λεωφορείο.   *Τέλος του παιχνιδιού, Σάμουελ Μπέκετ

12/19 ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ / ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΟΝΗ

Μεσημέρι μες στο κατακαλόκαιρο κι ο Ιούλιος να διαφεντεύει τον χρόνο. Έχω τα παραθυρόφυλλα τραβηγμένα έτσι ώστε να μπαίνει λιγοστό το φως μόνο από μια μικρή χαραμάδα και τις γρίλιες. Λίγο πριν τη μεσημεριανή ανάπαυλα, φτιάχνω το σκηνικό. Όχι για να κοιμηθώ, μα για να απολαύσω τούτη την ώρα που έχει κάτι ξεχωριστό. Η ζέστη[…]

11/19 ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ / ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΝΗΣ

  μοιρασμένη τα τελευταία πέντε χρόνια σε στιγμές σκόνης στον κόσμο, στον κόσμο παντού εκτός από δω.   παλεύει με τη θάλασσα σαν γυναίκα, ξυπνά τα πρωινά σαν κορίτσι. ψάχνει σβηστούς ορίζοντες, τους περπατά μια με τη σκιά της, μια μόνη. είναι πολλές φορές ανοιξη και δαγκώνει τα μάρμαρα περιμένοντας να ματώσουν. αγαπά τους δολοφόνους[…]

10/19 ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ / ΛΙΖΗ ΠΙΣΤΟΛΑ

  προσπαθώ να θυμηθώ αν ήταν καλοκαίρι ή χειμώνας… αδύνατον… το μυαλό μου είναι καρφωμένο στα τελευταία λόγια. χειμώνας θα ήταν, είχα κλείσει το παράθυρο. μα καλά, δεν θυμάμαι αν κρύωνα; το σώμα μου είχε μουδιάσει και στεκόταν αποσβολωμένο στο κενό. το μυαλό μου είχε κολλήσει στην πρώτη εικόνα, στην πρώτη εικόνα από σένα που[…]

08/19 ΒΕΛΓΙΔΑ ΜΟΥΣΑΦΙΡΙΣΣΑ / ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΑΡΟΥΧΑ

    Ξαπλωμένη νωχελικά ανάμεσα σε άλλα κορίτσια, ζευγάρια, εργάτες και επιχρωματισμένες χορεύτριες των αρχών του αιώνα, μέσα σ’ ένα ξύλινο κουτί με καρτ ποστάλ, το κορίτσι του 1905 είχε ένα βλέμμα που μου ήταν αδύνατο να αγνοήσω. Κυριακή μεσημέρι. Ψιλή βροχή και βόλτα στο παζάρι Jeu de Balle στις Βρυξέλλες που λες και από[…]

07/19 Ο ΤΣΟΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΙΠΠΟΤΗΣ / ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ

    Την 25η Μαρτίου η μάνα μου με έντυνε τσολιά. Έπαιρνε ένα σεντόνι, τού έκανε πτυχές και το έβαζε γύρω από τη μέση μου. Εγώ στην αρχή δυσανασχετούσα που φορούσα φούστα σαν κοριτσάκι. Μετά όμως έβλεπα τον Κολοκοτρώνη και ανακουφιζόμουν. Στη μέση φορούσα ένα κομμάτι πανί για ζωνάρι και μια τσίγκινη «κουμπούρα» που είχαμε[…]

06/19 ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ

  κανονικά σ’αυτόν τον χώρο θα ήταν μια φωτογραφία της οικογένειας. μια από αυτές που είχε πάντα ο πατέρας ναυτικός στην καμπίνα του.   η λένια όμως δεν βρήκε το τετράγωνο βαλιτσάκι που είχε τον πορτοκαλί φάκελο με τις φωτογραφίες.  

05/19 ΧΗΡΕΣ / ΦΑΝΗ ΤΣΑΚΙΡΙΔΟΥ

    Τα μεσημέρια την ώρα που στρώνουν τραπέζι έτσι όπως πάνε πάνω-κάτω φουριόζες, πολεμούν το πένθος με τις καλύτερες συνταγές που διαθέτουν. Οι γυναίκες σ’ αυτή την πόλη γεννιούνται και μεγαλώνουν για να μαγειρεύουν, να ποτίζουν τα λουλούδια και να φοράνε μαύρα. Κάθε χρόνο και μια καινούργια προστίθεται στην οικογένεια.

04/19 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ

      είναι κάτι παλιό που προσπαθώ να θυμηθώ, να βάλω τις λέξεις στην σειρά, να το πάρω από την αρχή, να βρώ το τέλος, μέσα στη μνήμη, σε ότι έχει απομείνει· φτιάχνω ιστορίες, συνδυάζω ανάσες και βήματα.   Ήταν την άνοιξη, στο χωριό, μετά το φαγητό, βόλτα στην πλατεία. Την φωτογραφία την τράβηξε[…]

03/19 Ο ΜΙΧΑΛΗΣ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΗΣ

    δεκαεφτάμιση χρονών έφυγα. o αδελφός μου ήταν ναυτικός, εγώ τη θάλασσα δεν την ήθελα, τι μπορούσα να κάνω; άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο. στο βέλγιο ήταν μια ξαδέλφη μου, είχαν πάει με τον άντρα της, εγώ πήγα σαν τουρίστας, τουρίστας άπορος. είχε δανειστεί ο πατέρας μου δυο χιλιάρικα κι ένα χιλιάρικο που είχα εγώ,[…]

02/19 Ο ΞΕΝΩΝΑΣ / ΙΡΙΣ ΦΟΥΣΤΕΡΗ

  Σ’ εκείνον τον ξενώνα, ήμασταν όλοι επισκέπτες. Στον τόπο της ησυχίας, όπου τα μεσημέρια ακούς χαρούπια να σπάνε, τα βράδια αλεπούδες να συνωμοτούν με τα ποντίκια των αγρών, τον άνεμο να σφυρίζει μέσα από τα φίλτρα των πεύκων. Εγώ, ο Νίκος, ο Αντώνης ο μικρός και ο Αντώνης ο μεγάλος, ο παππούς. Στα διπλανά[…]

01/19 Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ’ΘΕΛΑΝ / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΝΤΟΓΚΑ

    Είναι ο τόπος που θα ‘θελαν όλοι να ξεχάσουν… Οι γαλοπούλες και οι κότες που δεν πατούν στο χώμα αλλά αγνατεύουν τη θάλασσα πάνω απ’τα δέντρα. Οι άγριες αγελάδες που βόσκουν στους αμμόλοφους κουνώντας περήφανα τις φουντωτές ουρές τους. Οι ντόπιοι που καθισμένοι στο παγκάκι της πλατείας τα απογεύματα ξεμπλέκουν τα δίχτυα τους.[…]