ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ | 11/17 | ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ

Τα παιχνίδια σαν υποκατάστατα χαμένων παραδείσων. Της μήτρας σαν παράδεισος. Ενθύμια μεγαλείων και προσωπικών στιγμών. Και τώρα που τα λάφυρα έχουν κερδηθεί και μένουν σκονισμένα, τι θα κάνεις; Παίξε! ‘Ωσπου να τελειώσει ο χρόνος. Μέχρι το τέλος του κόσμου ή ακόμα καλύτερα μέχρι ο χρόνος να γίνει άχρονος. Δες το και απο μόνος σου απο πότε υπάρχουν. Τι φωτίζουν κάθε φορά οι ανασκαφές. Πόσοι πολιτισμοί χαμένοι και ποιες ίδιες ανάγκες τα δημιουργούν. Σε τι επιστρέφουμε πάλι και πόσα ίδια πράγματα μας χαρακτηρίζουν. Και ανάμεσά τους κόκκαλα και μήτρες και φόβος και ελπίδα και ανθρώπινα παιχνίδια. Τόση επιμονή για την ζωή. Σε αυτό το πράγμα που γίνεται ξαφνικά φρίκη και μετά αφέλεια και μετά παιχνίδι. Αν ήμασταν εμείς η ανθρωπότητα θα είχε τελειώσει. Ο κόσμος θέλει άλλους ανθρώπους. Τόσα κόκκαλα και παιχνίδια και αφέλεια, και να: «βλέπεις; η γη γυρίζει». Είναι το καύσιμο. Το καύσιμο για να πορεύεται. Τα παιχνίδια που έγιναν πετρέλαιο στα σωθικά της γης μαζί με τα κοχύλια. Το πετρέλαιο που έγινε πλαστικά παιχνίδια. Ο πυλός που πλάστηκαν και ο πυλός που ξαναέγινε χώμα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *